pembe noktalar yeşil çizgiler

2009-04-28T09:52:00.000+03:00

mumcu

2007-01-18T19:43:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=7ynyRPB9jHE

uğur mumcu'nun, tespitlerinin ve yorumlarının ne kadar isabetli olduğu ve bu çıkarımları yaparken hep kaynaklara dayandığı, onu okuyanlar taafından bilinir.

burda ise konuşmanın yapıldığı o günden, bugüne bir gönderme var..

ne kadar gerçek...
ne kadar tüyler ürpertici...

bekliyorum

2007-01-16T21:24:00.001+02:00

depremi bekliyorum...

o zaman bu adamlar ne konuşacaklar bakalım..
sonra da rahatlayacağız...çöküş sarsacak ama çözüm olmayacak..

göreceğiz

saçmalık

2007-01-16T20:55:00.000+02:00

merhabe sevgili blog...

birileri okur diye yazdığım ortalık defterim...

neyse...edebiyatı bırakalım...

herkes istanbul'u konuşuyor. halbuki istanbul hepimizi; ve istanbul yoluyla birileri hepimizi ayakta s.kiyor...herkes de bakıyor ah istanbul vah istanbul diye...

bunu daha önce kullandığım açıklayıcı bir şemayla açıklamaya çalışacağım. zaten şema açık...türler arası olmayan baştan sakat bir birleşme bu. uyumsuzluğu baştan belli sırf zevk ya da tatmin amacıyla yapılan birşey

burda artık istanbul hangisi, kentli hangisi, yönetenler kim, yönetilen hangisi...siz karar verin..

tam bir vitrin hayatı bizimkisi...

yolda yürüken yola değil, sadece vitrine bakıyoruz...cebimiz de para yok ama büyülendik, ışıkla karşılaşan balık gibi.

ama halbuki:

erzurum...

sonra...
izmir 2015 expo'ya aday...milanoyla yarışıyor...
doğru/yanlış , ne getirir ne götürür tartışılır..nasıl iyi kullanılır...bunlar konuşulacağına...
sorunları belli, kendini ranta peşkeş çeken, bu yüzden çözğmsğz kalmayı isteyen, ama bir yandan da ülkenin tümüymüş gibi konuşan davranan bir kenti konuşuyoruz.

saçmalık...
çözümün burda olmadığı çok açık...
pek çok şey için...çözüm dışarda...

peh!!*

hayat güzeldir

2006-12-12T03:09:00.000+02:00

more seX,postpone X...

bea

2006-12-11T00:59:00.000+02:00

aman bu hayal zımbırtıları da bi kaçış...
söyleyenler çok yapmışlar sanki..
neyse..
karıştım ben..

herşey olur...

2006-12-10T23:59:00.000+02:00

sıradanlığımı kabul edelim.
hiçbirimiz gibi; özel değilim.
büyük başlıklarla yazdığım sıfatlarım, meziyetlerim; hepsi üzerime asılı, şiddetle bir sarsılsam hepsi dökülür.
herkesin ki gibi...

küçümseme, büyük görme, aşağılama, yüceltme, kibir...

sahip olduğumuz sıradan eşitliğimizde tek farkımız hayal güçlerimiz.
hangimiz suda, hangimiz bulutlarda, hangimiz uzayda yaşıyoruz; sabah uyandığımızda hangimiz boş tabaklarla ziyafet çekiyoruz; hangimiz gün içinde balıklarla toplantılar yapıyor, canavarlarla savaşıyoruz...

ne acı.
hayal etmek için ,hayal edebilme özgürlüğüne sahip olmam, belli bir konfora sahip olmam gerekiyormuş gibi hissediyorum. hayatın dayattıklarına o kadar tutsağım ki; özgürleşmeyi istesem, yöntemleri bilsem bile yapamıyorum.
sıradanlığımız bu diğer ortak paydayla perçinleniyor.

jeng

"ölmek bir korkunç büyük macera olurdu"
P.P.

( ve tüm yazı bir de 1. çoğul şahısla okunmalı.)

DaDa

2006-12-10T01:23:00.000+02:00

herkesin kendi koşullarını gözettiği, kendini korumayı değilse de öbür kişiliklere saygı duymayı yine de bildiği bir yaşam biçimine adamsendecilik derim ben, ulusal marşa dönüşen two-step, ıvır zıvır dükkanı, Bach'ın füglerini aktaran kablosuz telefon, kerhaneler için ışıklı reklamlar ve afişler, tanrının adına karanfiller dağıtan org, bütün bunlar aynı zamanda ve gerçekten, fotoğrafın ve tekyanlı din eğitiminin yerini alıyor.

etkin basitlik.

aydınlık derecelerini ayırt etme güçsüzlüğü: yarıgölgeyi yalamak ve balla ve dışkıyla dolu koca ağızda yüzmek. Sonsuzluk ölçeğine vurulunca, her eylem boşunadır.

Tristan Tzara

[ n ] dışı

2006-12-05T20:48:00.000+02:00

Mimarlık fakültesi ortamı ilginçtir.
Kişi neden ve nasıl yaptığını bilmeden, pekçok şey üretir. Kendinde bir içgüdü oluşturmaya çalışır, bilinçli ya da biliçsiz. Bu iç güdü, bir tasarım problemiyle karşılaştığında, neden ve sonuçların oluşturduğu ilişki ağı ile beraber, kendi beğeni ve hayallerini o problemi çözmek için kullanmasıyla; çözüme yönelik ilk adımını oluşturacaktır. Bu amaçla yapılan üretim fakülte binası içine atıl durumdaki pek çok ürün olarak yansır. Yaratmanın sıkıntısıyla üretilmiş, en azından üretim sürecinde tüketilen zamanın kıymetini taşıyan pekçok şey...
Atılmış, ölü...
Elektroşok..
Dikkat..

Bızzt!!

Fakülte bir deney odasıdır.
Her deneyde bağlam ( kontekst ) önemlidir. Amaçlar, deney yöntem ve araçlarını belirler. Girdiler zaten bağlamın içinden çıkan amaçlar tarafından tanımlanır. Sonuç ürün, bağlam bünyesinde kalan doğrulayan ya da yanlışlayan bir sondur.
Bağlam katı, amaçlar kesin ise; sonuç da önceki benzer deneylerden farklı olmayacaktır. Şaşırtmayacak, yeni bir şey söylemeyecek, deney yapanları alışkanlıklara ve kesin kurallara iterek, farklı bağlamlar kurma becerisinden uzaklaştıracaktır.

Bugünün mimarlık ortamı ( ülke ve dünya çapında ), bize doğal olarak piyasa içinde bir bağlam tanımlamaktadır. Bağlamlar, piyasa araçları haline gelebildikleri ölçüde yaygınlaşırlar, etkinliklerini arttırırlar. Etkinlik alanları genişledikçe piyasanın araçları haline gelen bağlamlar, piyasa içinde amaçlaşarak ürünü tanımlayıcı konuma gelirler. Uluslararası ünlü ofislerin anlatım dillerinin, analiz yöntemlerinin, konulara yaklaşımlarının benzeşmesi; kavramsal moda; yerel ve uluslararası bazdaki yeni konut projeleri; ünlü mimarların ülkeler/kurumlar arası rekabette iz bırakıcılar olarak çalış-tırtıl-maları; imgenin ranta dönüşmesi; imgenin pazarlanması; imgenin gerçekleşmesini/var olmasını sağlayan, tasarım/inşa/üretim faaliyetleri; modanın peşinden piyasa araçlarına eklemlenmeye ( bağlam içinde yer almaya ) çalışan tasarım eğitimi kurumları, programları; belirleyici, etkileyici, yönlendirici olmanın, geliştirici, çözüm getiren, işleyen-yeni fikirlerin ( amaçların) bir sonucu değil, kendi başlarına amaç olarak algılanmaları ve bu konuma ulaşmak için araç olarak gözde fikirlerin, modaların, temelde benzeşen farklılıkların yeniden yeniden yeniden üretilmesi vs vs vs...

Piyasa aracı haline gelmiş bağlam, gerçekliğin ta kendisidir. Çevremizi oluşturan, yaşayışımızı şekillendiren gerçeklik budur.

Bağlam.
Bağ.
Bağım - (-sız)(-lı)(-lılık)

Tanımlanmış bağlamlardan kurtulup, yeni bağlamlar oluşturmak ancak onlardan bağımsızlaşmakla mümkün olabilir. Mimarlık pratiğinde bunu yapmak imkansızdır. Çünkü piyasa bir gerçekliktir ve onun içinde üretmek isteyen ancak onun kurallarına ayak uydurduğu sürece ürününü gerçekleştirebilir.
Mimarlık Fakültesi ( tasarım eğitimi ortamı ), deney odası, bağlamların belirlediği tanımlı araçlardan özgürleşmeyi sağlayacak kurguyu yaratabilir.

İşveren, piyasa, program, araç... herşeyin yeniden tanımlanabileceği ortamı sağlar.

İhtiyaçları, sorunları, tanımları yeniden kurgulayabilir.

Farklı bağlamlar, yok-bağlamlar var-edebilir.

Tanımlı-kurgulanmış yanlışlıkları deney dışı bırakıp yeni sonuçlara, farklılaşmaya ulaşabilir.

Varolan durumların tekrarı ve yeniden üretiminden farklılaşıp, yeni yanlışlara, yeni doğrulara, yeni sonuç(suzluk)lara varabilir.

Böylece: Yeni araçlar, amaçlar ve bağlamlar kurgulayabilir.

Deney odası (almaşık [alternatif] üretme ortamı) resmi düzlemde kurallarla tanımlanmış fakülte içine yerleştirilmiş bir ortam olmak zorunda değildir. Olmamalıdır.
Tanımlanmış bir kurgudan öte akıldaki bir düşünce yöntemidir. Yazışmalara, onay ve dilekçelere dayalı olarak kurulmak zorunda değildir. Fiziksel ortam sadece biraraya gelmeyi sağlayan, fiziksel araçların yerleştirildiği ve faaliyetlerin gerçekleştirildiği bir kabuktur. Mekan ve yer elde etme işi ( kabuk yaratma ) bireysel bağlantılarla gerçekleştirilebilir.

Süreç, sonuç ve paylaşım...
Ürün tümünü içerir, herhangi biri eksikse üründen söz edilemez...
Paylaşım şarttır. Blog, sergi, kitapçık...duyurmak, var olan bağlamlara müdehale ve fikirleri dağıtarak çoğaltmak için...

Piyasa gerçekliktir.
Onu öğrenmek, mevcut koşullarda üretim faaliyetine katılabilmek için gerekli bilgi birikimini sağlayabilmek gerekir. Mimarlık fakültesi bu birikimi sağlamalıdır. Ama sadece bunu değil...

Tanımlı/yaratılmış/kabul ettirilmiş gerçeklikler dışındaki “gerçekleri” bulmak, var olan bağlamlar dışında almaşık bağlamlar oluşturabilmek; mevcut durumu farklılaştırabilir ve yeniden kurgulayabilir.

Bağımsız bağlamlara dayalı yeni deneyler yapmadan bilmek imkansız; yapıldığı sürece imkanlı...
ŞEY orda; dışarda...
Herşey heyecan, merak ve başlamakla alakalı...

boaaz

2006-12-03T23:52:00.000+02:00

MK

2006-11-24T17:52:00.000+02:00

ben, manevi miras olarak hiçbir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş kalıplaşmış kural bırakmıyorum. benim manevi mirasım bilim ve akıldır...zaman süratle ilerliyor, milletlerin, toplumların, kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümler getirdiğini idda etmek, aklın ve ilmin gelişimini inkar etmek olur... benim Türk milleti için yapmak istediklerim ve başarmaya çalıştıklarım ortadadır. benden sonra beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde, akıl ve ilmin rehberliğini kabul ederlerse, manevi mirasçılarım olurlar.

Mustafa Kemal

the science of sleep

2006-11-05T11:16:00.000+02:00

22 eylül'de amerika'da gösterime girdi. eşşek Zella , sanfıransisko'da izledi.

biz hala bekliyoruz. ama gösterim tarihi yaklaşıyor, ortalığı kaynatmak lazım. michel gondry ( the eternal sunshine of the spotless mind'ın yönetmeni)'nin yeni filmi..

the science of sleep

8 aralık...

close your eyes, open your heart

. .

2006-11-02T07:51:00.000+02:00

pasta

2006-11-01T23:12:00.000+02:00

karanlığı bal tatlılığında koklarken,
yıldızları süs olsun diye üstümüze serpmişti,
sessiz çılgın una bulanmış aşçı;
aydede..

cumhuriyet

2006-10-29T23:15:00.000+02:00

8 kasim...
komisyon turkiye icin ilerleme raporu yayinlayacak...

Kemal ne demis?

"Efendiler! Avrupanin bütün ilerlemesine, yükselmesine ve medenileşmesine karşilik Türkiye tam tersine gerilemiş düşüş vadisine yuvarlanadurmuştur. Artık vaziyeti düzeltmek için mutlaka avrupadan nasihat almak, bütün işleri avrupalıların emellerine göre yapmak, bütün dersleri avrupadan almak gibi bir takım zihniyetler belirdi. Halbuki hangi istiklal vardir ki ecnebilerin nasihatlarıyla, ecnebilerin planlariyla yükselebilsin?Tarih böyle bir hadiseyi kaydetmemiştir!"

[ahenk brükselden bildiriyor]

seaside, celebration, poundbury, almanya, yunanistan

2006-10-28T10:38:00.000+03:00

yunanistan
yunanistan
almanya
poundbury önce
prens charles gelir
poundbury sonra
poundbury
celebration
celebration
celebration
seaside CA ( Truman Show'dan hatırlanabilir)
seaside CA

tüm projeler, 1990 sonrasında tasarlandı ya da inşaa edildi

FORUMBornova

2006-10-28T00:25:00.000+03:00

İzmir Bornova’da, FORUM adında bir alışveriş merkezi açıldı. Tek bina olarak değil, binalar grubu olarak tasarlanmış, açık hava alışveriş merkezi. IKEA ve KİPA gibi büyük kapalı alışveriş merkezleriyle desteklenmiş bir yer. Bir cazibe merkezi olacağı kesin gibi. Daha çok pahalı markaları içeren dükkanlar, Starbucks’, Gloria Jeans’ vs. gibi kafeler, 7 salonlu bir sinema, elekronik mağzaları, büyük müzik marketler ve kitapçılar ve çok sayıda da restorant içermekte. İzmir’de daha önce olmayan bir tarza sahip alışveriş merkezi. Alışveriş için yaratılmış mekansal ortamın işlerliğine şüphe yok. İki ana bir yan aks ve bunları birleştiren sokaklardan oluşuyor. Farklı perspektifler veren sokaklar, kaybolmadan merak ederek tüm alanı deneyimlemenizi sağlıyor, sizi buna kışkırtıyor. Bitişler, malzeme de başarılı sayılabilir. Ama...

Tam bir film seti. Bir gerçekliği değil, bir senaryoyu yansıtıyor. İnşaa alanının gerçekliği: Ege Üni. ye ait olan, boş arazi; kent dokusundan ve yaşayışından görece uzak ve tarlaların ortasında. FORUM’un alış-verişe getirdiği çözüm-fikir; SET içerisinde dolanmak. Bu durumda SET olma hali çok da yadırganmıyor. SET kendini saklamıyor da. Arkasınırdaki atıl alanlar, yalancı yüksek katları oluşturan saklanmamış paneller. Ama...

Oraya gitmeden, Celebration, Disneyland,Disneyland Effect, NeoTraditionalism yani YeniGelenekselcilik gibi başlıkları biraz araştırmak iyi olabilir. O zaman İzmir’de, Hollandalı’lar tarafından tasarlanan bir alışveriş merkezinin, Mısır’daki LUXOR tapınağı giriş kapısındaki kulelere benzeyen, kule gibi ama tek katlı, diğer yüksek yerleri sadece panellerle yükseltilmiş birimlere sahip olduğunu, birimlerin bazı yerlerde kemerler üstünde yükseldiklerini, bazı yerlerde boydan boya vitrin olan bir giriş katının üstünde, akdeniz mimarisini yansıtan küçük pencelerin bir olmayanikincikat tanımladığını görmek çok da yadırganmayacak bir durum haline gelebilir.

Ve bunun gibi birçok şey. Ama...

Farklı bir mekan deneyimi, hangi mimari öğenin neyi yansıttığı, neyin neden orda olduğuyla çok bağlantılı değil, oraya gelen insanların gözünde. Oranın sağladığı kolay benimsenip, sevilebilir, farklı deneyim herkesi oraya defalarca getirebilecek nitelikte. Bu durumda da bizim, göya bilen, göya eleştiren, göya sorgulayan mimarlar olarak böyle bir mimarinin üretilip üretilmemesiyle ilgili söyleyeceklerimiz, bu konunun tartışıldığı herhangi bir sohbette kimin çay kimin kahve içeceği kadar önemli olabilir. Sonuçta ortaya konan ürünün alıcısı( mekanı deneyimleyip- basit anlamda içinden geçip- mekanı tüketmektedir denilebilir) onu tekrar tekrar tüketmek için geri geliyorsa, sözle anlatarak diliyle tüketiyor ve reklam yapıyorsa mimari sohbet ancak çay ve kahve arasındaki tercih kadar değerli olacaktır.

Mimarlar için neyin neden önemli olduğu ve mimarlık ürününü kullananın neyi neden önemli bulduğu sorularının cevapları kesişmediği sürece; beğeni üstüne yapılan konuşmalar anlamsız kalacaktır. Herkes kendi evreninin içerisinde, birbirine milyonlarca ışık yılı uzaklıkta dolanacak ama asla birbirinde bir haber alamayacaktır.

sonuç:
kendini satıyorsa, tekrar tekrar tüketiliyorsa iyidir!!

Celebration time , C'mon!

processing

2006-10-28T00:20:00.000+03:00

processin'i kutalamak...
celebrating processing...

processing.org

yatırım

2006-10-21T11:47:00.000+03:00

yerli, yabancı bir yatırımcı geldi ve çok büyük bir konut projesine yatırım yaptı ve daha proje aşamasındayken bütün birimleri ( konutları, dükkanları vs) sattı. peki bunları satın alan adam onları ne yapacak
1. adam yatırımcıdır, bunları satın alıp kiralamayı ya da satmayı düşünmektedir.
2. satın alan kendi oturmayı düşünmektedir.
3. yatırım amaçlı kullanmayı düşünen bireysel yatırımcıdır, kiralamayı düşünmektedir
4..
5..

neyse. tüm bu yeni konutlar boş kalırlar mı? inşa ve satış sonunda, buralarda yaşayanlar da olacak mı acaba?
merakla bekliyorum.

onaltıekimikibinaltı

2006-10-16T21:16:00.000+03:00

Güneş güneş!
Rüzgar rüzgar!
Su su!

Ta ki küçük çocukların heyecanına
erişene kadar,
Avaz avaz bağırmak.
Ve aniden bastıran sağnak yağmurda,
İliklerine kadar ıslanmak.

ev: bir yerlesme muzakeresi

2006-10-10T21:29:00.000+03:00

http://www.evmimarliksergisi2006.blogspot.com/

Tarih : 25 Eylül 2006 - 20 Ekim 2006
Yer : Bilsar Binası 2, Meşrutiyet Cad. 164 / BeyoğluSalı-Cuma : 11:00 / 18:00 Cumartesi : 12.30 / 16.30 Pazar - Pazartesi kapalıdır.
(2 Ekim 2006, Pazartesi günü sergi açıktır. 30 Eylül Cumartesi günü 14:00 / 16:30 arası sergi katılımcılarının katılacağı bir toplantı yapılacaktır. Sergi sürecinde belirli günlerde katılımcılar atölyeler düzenleyecektir.)

Katılımcılar:Zeplin, Kerem Yazgan, Mono, Teğet Mimarlık, Mert Eyiler, Bogaçhan Dündaralp, Hakan Tüzün Şengün, Kerem Erginoğlu-Hasan Çalışlar, Hüseyin Kahvecioğlu, Nurbin Paker, Arzu Erdem, Murat Çetin, Gülbeniz Öztuğ, Eylem Erdinç, Levent Şentürk, Modülar Grup, Tülin Hadi-Cem İlhan, Deniz Güner, Nilüfer Talu, Özgür Bingöl, Emre Savga, İlke Barka, Çağlayan Çağbayır, Funda Uz Sönmez, Mert Kayasü, Arda İnceoğlu, İpek Yürekli, Meltem Aksoy

Kavramsal Çerçeve : Yer'leşmek düşüncesi ile bağlantılı "ev" kavramı; aynı zamanda bireyin "özel" ve "kamusal" alandaki müzakeresine de işaret eder. Bu müzakere içinde - kent, mahalle ve coğrafya kavramları çerçevesinde - "yer"leşme edimi, yapı"yı şekillendirirken "ev" tüm belirleyici kavram ve öznelerden kopuk bir yerleşme aracı olarak nedir?

11 ekim perşembe, ben nöbetçiyim, buyrun gelin; beklerim...

Ross

2006-10-10T13:16:00.000+03:00

"we have to do things within the time in which we live"

Ross alıntı yapıyor...

Ross Lovegroove

2006-10-10T11:03:00.000+03:00

adam bir jüri sırasında bir çocuğa diyor ki:
" you can't work below your potential "

- yapabileceğinden az çalışamazsın, diye çevirmek istiyorum ben bunu...
sonra da kafama vuruyorum, patır kütür.

ZAPP

2006-10-10T10:37:00.000+03:00

11:00 11:01

AA'dan

2006-10-09T02:10:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=uPiNEkebfP0

noktaboşluknokta

2006-10-09T00:44:00.000+03:00

http://video.google.com/videoplay?docid=3440626660973623500

yukarıdaki video gerçekten heyecan verici.
bunu okuduktan sonra onu izleyenler; lütfen ilk cümleyi bir özenme hali olarak algılamasınlar.

izleyin ve benimle görüşlerinizi paylaşın.

* video dışarda neyin hangi koşullarda nasıl işlediğine ait bir örnek. bütünü temsil etmeyen, birçok farklı durum arasından sadece bir tanesi. örnekteki oraya özel durumun, tüm dışarıyı ve ( ki benim bizzat tanık olduğum coğrafya olarak ) tüm kıta avrupasını kapsamadığı da bir gerçek. ama tüm hallerin farkında olarak, iyi örneklere odaklanırsak bizim için daha yararlı olacaktır.

uzun süredir, kaybettiğim heyecan yüzünden, aklımı kafamdan çıkartıp tatile göndermiştim. başka bir tabir ile otopilotta gidiyordum. ama bu video aklımın kulaklarına çalınan bir GEL borusu etkisi yaptı. heyecan ve yön kaybına bağlı boşluk dağılır gibi oldu.
heyecansızlık ve yön kaybım kişisel nedenlere dayanıyor. ortam, tabi ki bu kişisel nedenlerden biri.
ortam=taşkışla

otopilot devre dışı, bundan sonrasını ben kullanacağım.

video sadece, üretilenlere bir örnek. biz ülke(şehir, okul,bölüm, dönem,proje grubu ) içinde birbirimizden haberdar olmadığımız için, böyle ürünler ya da ortamlar varsa bile farkında değiliz. bu durumda öncelikle bu iletişim sağlanmalı.
etkileşim.

bizi, içinde bulunduğumuz durumu, hareket noktası olarak kabul ederek buraya içerisi diyeceğim. dışarıda ( ki dışarısı, piyasa koşulları ve iletişimle içeriyi biçimlendirir ve içeriye geçişir hale geldi[ içerinin dışarıyla karışması ne yazık ki yoğunluk farkından dolayı sadece bulaşma ya da etkisiz sızmalar halinde gerçekleşmekte] ) yapılan üretime yaratıma, biz, içerisi olarak, ne katacağız; o üretim aşamalarının neresinde yer alacağız? ne katıyoruz, neresinde yer alıyoruz...şimdi ne yapıyoruz?
bunları oturup konuşmamız gerekiyor. bunu lisans eğitimi alan öğrencilerden üst düzey akademik kadrolara kadar herkes, hem kendi içerisinde hem de bir arada konuşmalı, iyice düşünüp sorgulamalı. esas kazan akademik alanda kaynamalı ki, piyasa ya da diğer etki ve etkinlik alanları da bu akademik çevreden yetişen yeni üretici, yaratıcılarla tüm sürece katılabilsin, süreci anlayabilsin.

örnekleri bilmek nerede olduğumuzu görebilmek, ve biraz heyecanlanmak için, erasmusla yurtdışına gitmiş öğrencilerin, gittikleri fakülte ortamı, öğrenci hayatı, çalışma alanları, ürünler ve bunlarla bağlantılı olarak şehrin yaşayışı vs gibi konularda fakülte içinde minik sunumlar yapmaları yararlı olabilir. ya da herhangi bir yurtiçi ya da yurt dışı atölye deneyimi kritik noktaları ve özellikle çalışma yöntemi ve ortamı vurgulanarak anlatılabilir.

heyecanlanmak gerek...
kuru ortamlar bireydeki nemi de çekip alıyor.
ben sucuyu arıyorum.

ABD'den

2006-10-09T00:20:00.000+03:00

uzaktan bir haber:

arkadaslar merhaba,archinect icerisinde bulunan school blog project'e bakma firsatiniz oldu mubilmiyorum ama bir cok okul kendi icindeki etkinlikleri ve okullarininegitim anlayisini, kulturunu ve sosyal ortamini bu blog araciligi ile digerogrenclere ve ilgililere ulastiriyor.turkiyedeki mimarlik ogrencileri arasinda bence en oncu yere sahip olantaskislalilarin bu blog daki avrupa okullari arasinda olmasi sizce nasilolur ?http://www.archinect.com/schoolblog/index.phpbilginize ve ilginize sunuyorum...Texas'dan Taskisla'ya selamlar, sevgilerOzan.--------------------------------------------------------------------------
Ozan Onder Ozener (B.Arch, M.Sc, ITU \'00,\'03)PhD ScholarTexas A&M University, College of ArchitectureCRS Design & Consulting Center3137 TAMU, College Station, TX/USA 77843-3137ozener@tamu.eduOzan Onder Ozener (B.Arch, M.Sc, ITU '00,'03)PhD ScholarTexas A&M University, College of ArchitectureCRS Design & Consulting Center3137 TAMU, College Station, TX/USA 77843-3137ozener@tamu.edu

2006-10-08T19:14:00.000+03:00

3.

2006-10-01T17:16:00.000+03:00

kendimi gürültü ve kalabalıklarda boğuyorum. yine de içim sıkılıyor.
bu yeni bir his. hayırlı olsun.

bir arkadaş daveti; keyifli kahvaltıdan sonra, dışarı çıkıyorum eve dönmek için. bakkala uğrayıp gazete alıyorum. biri cumhuriyet diğeri hürriyet. günlerden pazar, hürriyetin gazete değil kitapmış gibi olma günü. çok;boş. cumhuriyet ince, ama elime aldığımda sıkıyor aklımı ağırlığı. eve giriyorum.sular kesik, pek çok şeye ve bugün için yapılmış olan planlara erteleme demek susuzluk. gazeteleri okuyorum, hürriyet boşluklu çokluğuyla hızla bitiyor. cumhuriyeti de ben hızla geçiyorum belki aklım rahatlar ve başka birgün okurum diye. içim daralıyor. burun deliklerim ağzım yetmiyor hava almak için; çok derin bir nefes alayım ve ciğerlerim patlasın istiyorum...

bu doluluk hissi iğrençtir. kuru bir istif değil bu, yapış yapış. her ne söyleyeceksen yapacaksan, birbirleriyle alakaları olmamalarına rağmen onlara da bulaşan bir yapışkanlık bu, herşey birbirine girer, üstüne başına bulaşır.

virgül

2.

2006-10-01T17:08:00.000+03:00

EST - tuesday wonderland -

5. Beggar's Blanket

1.

2006-10-01T16:22:00.000+03:00

EST -winter in venice-

4. semblance suite in three or four movements Part1...

yol

2006-09-07T11:49:00.000+03:00

mekan değiştirmeyi seviyorum; yeni bir yer görmeyi, bir yerden hızlıca geçmeyi, bir süre yeni bir yerde kalmayı seviyorum .

ama yaşadığım yerler arasındaki mekan değişimi o kadar kolay olmuyor benim için. yaşadığım yerlere kolay alışıyorum. ayrılma vakti gelince, orda beni tutan şeyler birden yoğunlaşarak aklıma üşüşüyor ve gitmeden bir iki gün önce "gitmeleri bir-iki gün daha ertelesem mi acaba? " diye düşünmeye başlıyorum.

molasız olarak gerçekleşecek izmir istanbul yolculuğumuz normal hava ve yol koşullarında ortalama 8 saat sürecektir.

sonrası ikram, biraz birşeyler okuma ve şansım varsa, kesintisiz uyku.

ben istanbula gidiyorum.
bu cümle üstüne düşünmek insanı eğlendiriyor, kişinin aidiyetini belli ediyor cümle.

ben izmir'den gitmiyorum. istanbul'a gidiyorum.
bir yerden hiç ayrılmadan başka bir yere gitmek. varışın gerçekliği aklın genişliği ile alakalı.

dönüş cümlesi de açık.
izmir'e geliyorum.

ama yine de istanbul'a haksızlık etmemek lazım; hadi istanbul'dan geçtim de, kendimin istanbul parçalarıma haksızlık etmemem lazım.

kendimi herhangi bir yere yabancılaştırarak ordan uzaklaşmak, orda kendimi yaşayıştan geri tutmak huyum değil.
izmir de olsa istanbul da olsa bulaşıyorum yaşadığım yerlere.
ama şu gidip gelmeler olmasa, bırakamadan gittiklerim olmasa daha bir kolay olacak herşey.

inovasyon ve sen sevmek bir adiksiyon

2006-08-24T12:58:00.000+03:00

head&shoulders şampuanının kafa ve omuzlar olarak piyasaya sürülmesi halinde, karizma kaybından bahseden bir tespit vardı PENGUEN'de.

yeni birşeyin ismi yabancı dilden gelen bir kelime olunca çok etkili oluyor. heyecanlanıyoruz ,bayılıyoruz, türkçedeki kelimeleri kullanıp, anlamalarını derinleştirmek yerine, yabancı sözcükleri tercih etmek daha cazip geliyor.
burdan yola çıkarak pek çok şeyin etkinliği belki sırf isim değişikliği ile arttırılabilir bile diyebiliriz.

mesela; ülkemizdeki okuma oranı karizmatik isimli gazetelerle arttırılabilir.

republic, liberty, nationality, morgen, abend vs...

kitap adları da bu yönde değiştirilirse çok efektif olur diye düşünüyorum. hatta bunların daha çok impruv etmesini sağlayacak çeşitli approach ları bulup bunları daily life a join etmeli...

ben belirgin bir çaba eksikliğine karşıyım. kendi dilini kullanmak yerine başka dillere kaçmak.

bu aslında biraz da dilinden saklanmak.
onu tanımadığın, bilmediğin için, o karşına çıktığında ne diyeceğini bilememek durumu.

bir zamanlar erzurumda bir şiir ve edebiyat dergisi çıkmış. adı fransızca bir kelimeymiş. ama içerik türkçeymiş. bu durum ülkenin çeşitli yerlerindeki yazarlardan olumlu olumsuz pekçok tepki almış.
olmaz öyle şey; aman neden olmasın çok da güzel olmuş diyenler arasında biri insanı düşündüren bir yorum yapmış, güzel bir laf etmiş.

"bu dergi istanbulda çıksaydı, kimse adını sorgulamazdı."
üzerine düşünmeli...

dil, onu kullanan toplumla beraber yaşar, gelişir, değişir.
kullanıldığı sürece yaşar. kelimelerin anlamları yaşayışla genişler daralır. kelimeler doğar ya da yok olur.
dil birebir yaşayışı yansıttığı için, yabancılaşma ( zaman içinde derinleşmiş anlamıyla güzide bir kelime, sosyolojiye dahil olmuştur) yaşayışla beraber dilin de içine giriyor.......

inek: süt veren bir memeli...çok çalışkan insan...( en yavan basit haliyle, dilin derinleşmesi; ki argo daima daha derindir, yaşayışı daha iyi yansıtır)

teknik kelimelere gelince; bunlar da yaratmakla doğrudan alakalı, üstlenmekle, dert etmekle doğrudan bağlantılı. birşey yaratmak, onu tanımlayan terimi yaratmak.

dert edinmek, sorumluluk ve zorunluluk hissetmek...

.

2006-08-22T00:57:00.000+03:00

yürü be Zaha...

köprü

2006-08-20T11:30:00.000+03:00

kum beach

2006-08-06T14:11:00.000+03:00

kovalamaca devam ediyor...

kangroove nereye; biz oraya...

dün gece kangroove; Çeşme Kum Beach'teydi...

gündüz gözüyle görmediğim bu mekan; gece baya iyiydi. geniş bir kumsal, kumsalda ve hatta denizde; ahşap beyaz çardaklar vs... ilk başta kimsecikler yoktu mekanda, sonradan gelenlerle sayı 40/50 kişiye ulaştı.

minderlerde oturarak performansı izlemekte ısrarlı seyirci karşısında kangroove yine bildik, eğlenceli ve coşkuluydu.
biz de dans ettik yine...
sinir sistemimin bir kısmını sıyırıp kumsala bıraktım.
çok eğlenceliydi her zaman ki gibi.

programdan sonra Alp'le (kangroove'un basçısı) azcık lafladık. bilenler bilir, Alp '92 İzmir Bornova Anadolu Lisesi [ B.A.L ] mezunudur . Aynı Ateş Tezer, Mahmut Yalay gibi. onların kim oluklarını da bilenler bilir. Ben de 2001 mezunuyum. Bilenler bilir. BALdaş olarak azcık lafladık.

BALmızıka'dan ANDO abi de ordaydı. Ki kendisi her cuma Ateş ve Mahmut abi ile Kum Beach de çalmaktadır. şiddetle tavsiye ederim gidin izleyin.

Mekan, bir kumsal gecesi geçirmek için güzel bir yer. değişik bir havası var; herşeyden uzak olma hissi yaratıyor. Ayrıca Kum Beach in bir oteli de var. Gündüzünü çok merak ettim, denizi çok güze görünüyordu.

not: Bora'nın albümü yakında çıkıyormuş.
Hadi artık!! ( dedim dans ederken...o da e evet hadi artık diye biraz buruk cevap verdi. neyse sabırla bekliyoruz. sabredemeyenleri de www.songphonic.com a davet ediyorum. Bora'nın birkaç parçasına ordan ulaşabilirsiniz )

kangroove a yakın markaj devam ediyor...

11 ağustos 2006 çubuklu hayal kahvesi...
orda görüşürüz :P

milas

2006-08-04T10:56:00.000+03:00

izmir_bodrum yolculuğu.

Bafa gölüne gelene kadar uyudum. Ama tam yerinde uyandım. Gözümü açtığımda, otobüs tam virajı alıyordu. Viraj emin bir şekilde dönüldü ve işte Bafa Gölü...Arkasında dağlar. Bu coğrafya insanın aklını başından alır; çünkü burası kayadan çıkan zeytin ağaçlarının diyarıdır. Keyifle manzarayı izledim Milas'a kadar...

Kadar. Çünkü Milas bitmiş.

İnsan her an gözü önünde olanlara çok dikkat etmiyor. Alışıyor bir yerden sonra gözönündekileri görmeye, bakmıyor. İzmir de, hemen heryer de " acıklı bitmişlik " taşıyor. Ama insan başka bir yere bakınca durumu daha açık görebiliyor.

Milas'ın içini çok hatırlamıyorum. 6 ya da 7 yıl önceki bir gezide merkezdeki anıt mezarı görmeye gittiğimizi hatırlıyorum sadece. Ne yazık ki o anıda, çevreye dair bir fikir yok, aklımda kalan.

Bu yolculukta otobüs anayola yakın ve muhtemelen tarihi merkeze uzak olan otogarda durdu. otogar binasından başlayıp, çevre binalara doğru gözgezdirdikçe içimi bir korku kapladı. Bir canavar şehir. Çirkin...Korkunç... Heryerde yükselen ucube apartmanlar; bitmemiş garip binalar; dağların eteklari yetmezmiş gibi; dağların tepesinde yapımı süren apartmanlar, iki katlı evleri içeren siteler vs...

Milas benim bildiğim kadarıyla çok zengin bir ilçe. Bu zenginliğin dışa vurumu mu? Bu çirkin zenginlik heryerde.

Oraya bakınca yine düşündüm. Bunların mimarları kendileriyle gurur duyuyorlar mı diye? Eski ustalar yaptıkları evlere isimlerini ve yapım tarihlerini yazarlar. Yapıtını üstlenmek, sorumluluğu tam olarak üzerine almak bu olsa gerek. Şimdi ise isimler bilinmiyor, yapılan binaların mimarları dahi olmuyor. Mimarı olan binaların ise "mimarlığı" yok.

Neyse zaten mimarlara orda ihtiyaç da yok. Binalar inşa edilebiliyorlar; bir şekilde.
Burda zaten soru şu: Vatandaşın mimara neden ihtiyacı olsun ki? Mimar vatandaşa, yüklenicinin vatandaşa sağladığı dört duvardan ne kadar fazlasını verebiliyor ki? Bunu kendine dert ediniyor mu?

O zaman " neden daha fazlasını ödeyesiniz ki ? "

Ortada iki durum var:

1 ) İnsan yanıbaşındaki eski yaşayışa karşı nasıl bu kadar kör olabilir. Eski evlerin yeni aynılarında yaşamaları değil demek istediğim. Söylemek istediğim kendilerine sunulanı sorgulayan bir bakışaçısına sahip olmakla alakalı. Ama sanırım bunun için de zaman biraz geç.
İnsanı yönlendiren öncelikle imgeler (imajlar), sonra da o imgelerin akılda yer etmesi; varsa bilgiyle desteklenmesi. Sorgulayan bakış açısı ise imgeler ve bilgi; dolayısıyla da yaşayış; farklı yaşayış ve imgelerle karşılaştığında etkin. Önceki durumu bilmemek, unutmak, boşvermek ; sunulanı farklı birşeyle karşılaştırma olanağını ortadan kaldırıyor. Karşılaştırma sadece benzerler arasında yapılabiliyor.

2 ) Mimarın ya da yüklenicinin imgeleri. İmgeler kataloğu ne kadar genişse, kişi tasarımlarını başka şeylerle karşılaştırabiliyor. Ancak o zaman farklılaşabiliyor ya da yargılara varabiliyor. ( güzel oldu, çirkin oldu) Eğer çok imgesi yoksa, fakirse; karşılaştırmalar sadece benzerler arasında yapılabiliyor. Bu bir mahpusluk hali aynı zamanda. Yani yaratıcı bir süreç değil.

Bu bir etkileşim meselesi. Tarafların birbirlerine ne sunduğu önemli. Peki yönlendirici olan taraf hangi taraf olmalı? Sanırım Farkındalık Derecesi Yüksek Olmak Zorunda Olan Taraf yani, tasarımcı, yapıcı taraf. Farkındalık bir zorunluluk tasarlayan için; çünkü bu sorumluluğu yüklenmek basit olmamalı, sorumluluğun ağırlığı hissedilmeli. Sorumlu olmak, aynı eski ustalar gibi.

Kentleşememe, yaşayış yergileri, "bu da olur mu?" söylemleri hep "yeni demokratların" sözleri; ki onlar en fazla, halk bunu istiyor; değişim tabandan tavana olmalı diyenler... Böylece hem fikir üretmekten kurtuluyorlar hem de kendilerini vatandaştan ayırıp onu aşağılamaya varan sözlerle söyleyebiliyorlar. Sorumluluk üstlenmiyorlar böylece. Sözleri aynı mimarsız ya da mimarlıksız binalar gibi.

Milas bitmiş; Nazilli'nin Bozdoğan kasabası da öyle...İki ayrı şehir var orda eski ve yeni; eski olan taraf "eski" olmasına rağmen "yeni" olamamış yeni tarafa sırıtıyor.
O da başka bir hikaye...

Angela-A

2006-08-04T02:05:00.000+03:00

Luc Besson'un yeni filmi. Değişik, eğlenceli, garip.
Filmi izlerken aklıma bin türlü şey geldi ama birini yazacağım şimdilik.
İnsanlık değişiyor, dönüşüyor. İyi ya da kötü bir yöne gittimizi düşünmüyorum, sadece dönüşüp duruyoruz. Bu dönüşümlerle inançlar da değişiyor. İnançların, insanlar tarafından ifade edilmesi görselleştirilmesi de farklılaşıyor.

Meleklerin, ilahi varlıkların, tanrıların, ya da öte dünyaların anlatımları çok tanrılı ya da tek tanrılı dinlerde çok farklılık göstermiyor. Hep birbirlerine göndermeler var aslında. Ama onların duyusal ( duyusal çünkü resim ve heykel dışında, yazılı olarak ya da söz ile aktarılmış anlatılar da tanımların akılda canlanmasına, duyumsanmasına neden oluyor) ifadeleri hep zamanlarını yansıtıyor.

Çok tanrılı dinlerde, tanrı heykellerinin kıyafetleri, yunan mitolojisindeki tanrısal varlıklar arası ilişkiler, doğu mitolojilerindeki kişileştirmeler, tek tanrı dinlerinin cennet tasvirlerindeki dünya ile benzerlikler. Tüm bunlar, insanların dini kavrayışlarının bir yansıması tabi ki. Akıl birbirinden tamamen farklı olması kuvvetle muhtemel iki şeyi benzeştirerek kavrayabiliyor, açıklayabiliyor. Açıklamalar için kullanılan tip tanımlamalar, batı kaynaklı inanışlar için klasik yunan ve roma yaşayış ve kıyafetlerini temel alıyor mesela; inanışın en üstün ve arı hali yansıtılmak istendiğinde. Mesela Michelangelo nun tanrı tasviri bulutların arasından kumaşlarla sarkar aşağıya Adem'in eline ulaşmak için vs.

Peki bir an için tüm inanç sistemlerinin kurallarını bir kenara bırakıp aklımızı serbestçe düşünmeye zorlayalım. Filmle de bağlantı kuralım.
İnsanların, ilahi dünyalar ve karakterlerini dünyadaki yaşama benzetmelerini esas olarak alıp; ilahi dünyanın da kendine kaynak olarak dünyayı aldığını düşünelim. Dünyadaki bozunmanın, ilahi dünyada da olduğunu varsayalım. Dünyadaki bıkmışlık, umutsuzluk ve çaresizliğin oraya da bulaşmış olduğunu düşünelim.

Sigara içen melekler; tavla oynayıp kahvede zaman öldüren cinler; mucize borsası; ambrosia taciri yarı tanrılar, cezalandırmanın anlamsızlığına inanmış alkolik bir şeytan, hangimizi daha çok seviyorsun tanrım diye soran peygamberler, tevazuyu bir kenara bırakmış gösteriş meraklısı azizler vs...

Ya o taraf da en az bu taraf kadar "bırakmışsa"?!
Ya bizim birbirimizden ümidi kestiğimiz gibi onlar da bizden ümidi kestilerse; ve hatta bu tarafa bakmıyorlarsa bile?! Ve hatta buraya bakıyorlar, aramıza karışıyorlar ve hiçbir şey yapmıyorlarsa?!

1.80'lik bir sarışın melek.

Film bir an; araya yakın bana bunu düşündürdü.

" - ben senin içinim. ben aslında senim
- ne yani ben aslında 1.80 lik sarışın bir sürtük müyüm?"

WM

2006-07-24T00:23:00.000+03:00

walkman

2006-07-23T22:05:00.000+03:00

e izmirdeyim ya; eski şeyleri bulup çıkartıyorum sağdan soldan...

yenkoviçi, babamın eski tuğla walkman'ini dinlerken görünce; benimki nerde diye sordum kendi kendime. üşenmedim aradım buldum. SONY'nin kayıt da yapabilen TCM-S64V modeli. dışarıya ses veren minik bir hoparlörü de var. dışardan çok ses kaydı yapıp yapmadığımı tam hatırlamıyorum şimdi.

bu aletin bana en büyük yararı bisiklet üstünde olmuştur.

bianchi ve benzeri dağ bisikletlerinin yeni ortaya çıktığı ( ya da benim öyle olduğunu sandığım ) yıllar. ben de kendi modifiyeli ( full aksesuar: boynuzlar, çanta, matara, cateye far, çantada her daim hazır anahtar takımı...) aspid sx bianchi bisikletimle yazlıkta dolanıyorum. yaşın ilerlemesiyle, site dışı dolanmaların arttığı zamanlar. iki yan siteye gitmenin, bisikleti anayolun kenarından sürmenin büyük olay olduğu zamanlar. kalemlik milli parkında yapılan keşif gezilerinin sonrasında maceranın site parkında masa başında heyecanla anlatıldığı akşamların yaşandığı günler. dağ bisikletlerinin hakkını vermeye çalışırcasına her tümsek ve yükseklikten kendini atmak, hızla geçmek... ayrıntıların atlanılmadan; üstüne basa basa anlatıldığı akşamlardı o akşamlar. çocuk ve büyük olmama hali. çiğdem çitletilen, sabah kalabalık bir grup halinde denize girdiğimiz yazlar.

bahsi geçen bu walkman, bisiklet çantasına işte bu yazlara ait birgünde girdi. uzun süre de akşamüstü bisiklet gezmeleri sırasında ve gün batımı seyretme zamanlarında hep orda kaldı. ruh halime göre, ( o zaman yeni çıkmış olan ) Yeni Türkü Her Dem Yeni, Yanni ya da hardrock veya metal dinledim durdum; o gezmeler ya da seyirler sırasında.

TCM-S64V'nin bir bozukluğu vardı. kulaklık çıkışı stereo değildi. o yüzden stereo bi kulaklık taktığınızda sadece bir kanaldan ses duyardınız. tam takmamak gerekiyordu. ayarını bilmek gerekliydi. uzun yıllar, aleti aldırmış olmanın ve yeni birşey isteyemeyecek olmanın getirdiği mahcupluk ve azimle, hep stereo kulaklıklara bantlar takıldı ve onların kulaklık girişine tam girmeden, iki kulaklıktan da sesin geldiği pozisyonda kalmaları sağlandı. dağ bisikleti hoplayıp zıplarken o kulaklığın yerinde ne kadar sağlam kalabileceğini siz düşünün. kalmazdı tabi. kulaklık yerinden çıkar ve TCM-S64V hoparlörüyle dışarıya yayın yapmaya başlardı.

birkaç yıl sonra, WM-FX455 SONY walkman aldım. radyolu falan. o zaman fiyatı baya uygundu çünkü, yeni ince walkmanler çıkmıştı. alet ilk aldığım zaman beni baya heyecanlandırmıştı çünkü radyosu dijitaldi ve 20 kanal kaydedebiliyordunuz. hiçbir zaman kanalları tam dolduramadım. sanırım sadece ilk beşi kullandım durdum. ama alet iyiydi; dijital kontrollü megabass ı vardı vs. ayrıca kulaklık çıkışı da stereoydu. hemen TCM-S64V'in bisiklet çantasındaki yerini aldı. kulaklık ayarlamak gibi bir dert de yoktu artık. çılgın...

tabi bu walkman macerası DISCMAN'le son bulur gibi oldu. artık şehirde, okula gidip gelirken, otobüste, metroda, yolda hep O, DISCMAN vardı( CD fiyatları yüksekti. hemen çok sayıda CD alamadım; ne zaman para birikirse alabildim; aldıkça da DISCMAN kullanım süresi arttı tabi) .

ama walkman bisiklet çantasından DISCMAN'a inat uzun süre çıkmadı.
kasetler sağolsun...

vınn

2006-07-21T22:55:00.000+03:00

kapılgan

2006-07-21T22:33:00.000+03:00

kapılganın seyir defteri

yıldız tarihi 21072006...

TDK'nin ( garip kokulu deri ciltli ) kocaman sözlüğünde K harfini okurken, karşıma kapılgan diye bir kelime çıktı.

kapılgan:kolayca etkilenen, herşeye kolay kapılan.

şu aralar beni en iyi tanımlayan kelime bu sanırım.
boş zamanlar insanı iki türlü konumlandırıyor. insan ya boşlukta boş boş oturup ilgi denilen keskin bıçağı köreltiyor, ya da boşluktan faydalanıp herşeyi yapabilme özgürlüğünün bileylediği o keskin bıçakla kendine çizikler atıyor. benim içinde bulunduğum kapılganlık durumu işte bu ikinci halden kaynaklanıyor. yaptığım tanımlamadan da anlaşılacağı gibi, içinde bulunduğum "boş olma hali" kişiye zarar veren birşey. çünkü bu özgürce boşta olma durumu kapılganlığı körüklüyor; kapılganlık da dağılmışlığı beraberinde getiriyor. kendini tek parça halinde tutma ile dağılma arasında kişinin oynadığı bir oyun bu, ve ilgi bıçağının attığı her çizik puanları ifade ediyor.

arkadaşlarımın hemen hepsi çalışıyorlar, bense ortalıklarda dolanıyorum. canım buna biraz sıkılmıyor değil; ama denge oyununda kapılganlığın baskın olduğu zamanlarla hafifletiyorum bu can sıkıntısını ve "birşeylerden eksik kalıyorum" hissini. okuyorum, bakıyorum, yazıyorum. aynı anda ya da birbirine çok yakın zamanlarda başladığım ve bu yüzden de bir türlü bitiremediğim kitaplarımı okuyorum; teker teker bitiriyorum. birini okurken aklım diğerine kayıyor, kitabı değiştiriyorum; okudukça kitap içindeki bambaşka noktalara kapılıyorum, başka bir kitaba sekiyorum. bu böyle devam ediyor, gidiyor. ama kitaplar teker teker bitiyor, yeni başlangıçlar için heyecanlanıyorum. çünkü kendime söz verdim; okumaya devam ettiklerimi bitirmeden yeni bir kitaba başlamayacağım. anlarsınız ya kapılganlık en üst seviyede; kendimle sadece antlaşma yaparak uzlaşabiliyorum.

bu kadar kapılganken; belkide izmirde evde, en bulunmamam gereken yerdeyim. burdaki kütüphanede ( merak frekansınız kütüphane içeriği ile uyuşuyorsa ) insanı aşırı meraklandırarak sinirini bozacak kitaplar var. buradan babama sesleniyorum: " baba sen ne yaptın?"... bize yazık değil mi ?

neyse bir kapılgan olarak aşırı merakın körüklediği, yetişememe umutsuzluğuna ve çabuk tüketme maymunluğuna kapılmadan (!!!) okumak lazım. kapılgan birşeylere kapılmadan, birşeylere kapılmaya çalışacak. yine kendimle kendim arasında bin antlaşma imzalayacağım; şimdiden belli.

kapılganlık sadece bununla kalsa iyi. akşam yemeklerinde, kahve geyiklerinde 60' lı 70'li yıllardan gelen anılara aç olmak; dededen 40'lı 50'li yılları dinlemek; ablayla yabancı diyarları konuşmak, her konuşmada söz biriktirme ve söyleme hevesine kapılmak da kapılganlığın bir parçası. istanbuldaki antenli Tv nin sınırlılığından sonra, burada kablolu yayının çok kanallılığına kapılmak; renk ve ses bombardımanına maruz kalmak da durumuma dahil. eski projelerin kendimce eksik yerlerini düzelmek için bilgisayar başına oturma gazına kapılmak; günbatımlarında imbat eserken kordonda kocaman yuvarlak sarı turuncu kırmızı güneşe bakıp birşeyler yazmalı fikrine kapılmak; yaz boşluğunun özgürlüğüne aldanıp alıp başını gitme planları yapmak; belki üç beş birşey koparırım diye proje yarışmalarına heves etmek, çizmeye notlar almaya başlamak; göze giren her ilginç şeye kapılmak vs vs...

kapılganın derdi kapılmak; dermanı kapılmak...

kapılganın seyir defteri
yıldız tarihi 21072006
gemim bilinmeyen bir gücün etkisi altında, devamlı değişen bir rotada hareket halinde...nereye gittiğimi bilmiyorum; tek kişilik mürettebatım; kendim, şaşkınlık içerisinde ve benim bu bilinmezlik karşısında, şaşırmış halim yüzünden paniklemiş durumda. mürettebatı ancak antlaşmalar yaparak, güvenceler vererek rahatlatabiliyorum. boşlukta kontrolsüz yol alıyorum...

uykusersemi

2006-07-15T15:00:00.000+03:00

[yolda]

ağrı

2006-07-12T13:25:00.000+03:00

kırk saattir birşey yazayım diye kıvranıyorum ekran başında. sonuda yazmamaya karar verdim...izmirdeki yeni konut projeleri hakkıda yazacaktım vazgeçtim... bazen kendi dediğimden bile sıkılıyorum yahu. sizlere sabır diliyorum :)

kutlama

2006-07-12T13:23:00.000+03:00

yaşasın İZMİR'in apartmanları!!!
(hepsi değil tabi ki)

heyecanlımaviortaklık

2006-07-02T14:10:00.000+03:00

Geçen haftalarda, yurtdışından gelen arkadaşlarımı ağırladım. Dolandık, içtik, dans ettik vs. sanırım onlar için keyifli bir İstanbul oldu, o birkaç gün. Arkadaşlarımdan, Vita, ben Graz’dan ayrılmaya karar verdiğimde bana hep “ ama neden” demişti. Paula ve Serghio da soran gözlerle bakmışlardı bana. Sanırım o zaman nedenleri onlara tam olarak anlatamıştım. Belki bir tek Serghio beni anlar gibi olmuştu, bir İspanyol olarak bizi anlamak daha kolay diye düşünmüşümdür hep. Akdeniz garip bir deniz, çevresinde yaşayanları benzeştiriyor.
Dönüş nedenlerim onlar için öylece havada kalmıştı. Aklımda gayet ne olan o nedenleri kelimelerle ifade ettiysem de, onlar pek anlayamamışlardı. Gelip görmeleri gerekiyordu.

Neyse işte. Vita geldi. Ayrılmadan önceki gece de dedi ki. “Neden geri döndüğünü şimdi daha iyi anlıyorum”

Bu aydınlanmada İstanbul’un payı tabi ki var. Ama sanırım benim dönüş nedenlerimde arkadaşlarım ve yaşadığım, yaşamayı seçtiğim yerler, şeyler, duygular daha etkin roldeler. Şunu da belirtmeden edemeyeceğim, Vita’nın burda olduğu anlar, sanırım bizim “neşeli grubun” en neşeli olduğu zamana denk geldi.

Vita dönerken benim dönüş nedenlerimi anlamış gibi görünüyordu. Ama sanırım burda anlayamadığı ve belki de hiç anlayamayacağı pek çok şey kaldı aklında. Kendimi o sorulara, biraz sırıtarak cevap vermekten alıkoyamadım hiçbir zaman. Nasıl o kadar dar bir bakış açısıyla düşündüğünü bir türlü anlayamadım. Onun her sorusunda benim aklımda birbirleriyle bağlantılı binlerce kapı açılıyor ve anlattıkça anlatıyordum. Tek bir soru üstüne, kağıt üstüne bir balon çizermiş gibi, uzun uzun konuşuyor, başladığım noktaya tüm o ilişkileri anlattıktan sonra dönerek balonu tamamlıyordum.

Bu o kadar çok oldu ki, sonunda ben sıkılmaya başladım. Çünkü bizim ( ki biliyorum böyle düşünen bir tek ben değilim ) normal karşıladığımız kültürel bağlantılar, ortak yaşamlar, yaşayışa dayanan yoğun birikim vs gibi şeyleri o net olarak anlayamıyordu.

Dolanmaktan yorulup dinlenmek için oturduğumuz bir anda, defterime şunları not aldım; tüm bu yazdıklarımla ilgili olarak:

* benim baktığım pencereden görünen sonsuzluğun bir kısmı; neye sahip olduklarını öğrenmeye çalışmayanlar ne bir pencereyi ne bir deliği kendi gözleri önüne örülmüş duvara açamazlar.
* duvarın yıkılması da ancak tam farkındalıkla olacaktır; yaratma; ekleme; geliştirme.

Sözler kendime, ve kendini benle aynı yerde var eden tüm “bizlere”

Tıpp!!

2006-07-02T02:06:00.000+03:00

Boş zamanlarınızda ne yaparsınız?
Ben gezinirim. Alır başımı giderim. Evden çıkmadan önce bana katılsınlar diye birilerini kandırmaya çalışırım, gelen olmazsa da çeker giderim. Aklımı, tesadüfen geçtiğim bir yerde bırakır, yoluma öyle devam ederim.

“Başını alıp gitmek” diye bir şey vardır bilir misiniz? Aklını bırakıp bir tek başını alıp gitmek. Kendini, bir yerde bırakıp, kendinsiz “başıboş” gezmek.

Herkes bunu yapamaz tabi ki. Hayat herkes için bu kadar esnek değil. Ama bir öğrenci için; bir mimarlık öğrencisi için mazeretsiz gerçekleştirilebilir bir eylem bu.

Nereye gidersen git, çık kapıdan... İster yürüyerek, yakına ya da ulaşabildiğin kadar uzağa. İster bir araçla; yürüyerek ulaşamayacağın yerlere git.

Şanslıyız ki yaşadığımız kent buna izin veren biryer. Bir yerde bitmeyen, gittikçe yürüyenin önüne kendini koyan, sokaklara bölünen, meydanlarda toplanan, sahilde esen bir kent burası. İşte bu yüzden, bakmak, dinlemek, kaybolmak için gitmek yeter.

Sadece sokaklarda yürümeye de gerek yok. Sokaklarda kaybolmak yerine, dünyanın en önemli 6 müzesinden biri olan İstanbul Arkeoloji Müzesine gidebilirsin. Kapıda bir şey de ödemeyeceksin hem, yanında sadece öğrenci kartın olsun yeter. Müzenin içinde, seni oraya getiren ayaklarının belki asla basamayacağı yerlerden gelmiş binlerce eser göreceksin. Aklın için bir ışınlayıcı.

Görmeyi ve düşünmeyi istedikten sonra aklın gidemeyeceği yer yok ki.

Ama önce çıkıp gitmek gerek.

Gitmek gerek çünkü herşeyden önce burda yaşayan bir insanın, kalkıp neye sahip olduğunu görmesi, öğrenmesi, bilmesi gerek. Başka başka ülkelerden insanlar, paralar akıtarak buraya geliyorlarken, sen kendi miskinlik ve bilmezliğinle oturup durursan, sana sadece iyi uykular derler. Gözlerini dinlendirmek için bir an kaparsın; açtığında ise sahip olduğun herşeyin elinden alınmış olduğunu görürsün.

Topkapı Sarayı, Sultanahmet Camisi, Ayasofya, Hipodrom...bunları görmeden mezun olan insanlar var. Hepsi yanyana duruyor. Bu yanyanalık başka yerde yok. İnterrail yapsan da yok. Ama yürürsen var.

Mesela İzniklisin, tatile gittin. Konsülün toplanıp dört incili birleştirdiği kiliseyi gör. Kendi inancına uymasa bile, mensup olduğun insanlık medeniyetinin bir anına şahitlik et. Çini atölyelerinin kalıntılarını bak, şehir kapılarını oku, gör.

Urfa’ya git. Kaledeki iki sütuna bir kez bir mancılığın yayının gerildiği iki şey olarak bak; balıklı gölü yanıyorken, alev alevken düşle. Bir kez de o sütunlara antik akropolün sütunları olarak bak. Sıra sıra devam ettir onları.

İzmir’e git agorayı gör; çok büyük bir deprem, sonrasında derin bir acı, bir mektup ve imparatorun bizzat Roma’dan verdiği emirle yeniden inşa edilen bir agora ve bir kent düşle. Sonra Havra sokağından gir, kemeraltına doğru git. Sağlı sollu sokakları aklında Halid Ziya Uşaklıgil’in tasvirleri varken süz. Kemeraltında bir turşu suyu iç; içi rengarenk turşu dolu şiş göbekli kavanozların önünde, bereketi kutsa.

Trabzon’da Sümela Manastırı’na aşağıdan bakıp, yağmurda ıslanırım diye endişelenirken; koca yapraklı bitkileri görüp rahatla ve de ki; yağarsa yağsın kopartıp kafama koyarım; başlığım hazır. Gülümse.

Sonra Midas çağırır yanına uğra; sonra Çatalhöyük’te Anadolu medeniyetlerine aklında çokca sorularla bak. Dumlupınar’da dur, düşün. Doğubeyazıt’ta İran sınırında karşı tepeye bak, telin arkasında İran bayrağının altındaki tepeye; orayı burayı unut. Yandaki tabelada İstanbul, Ankara, Konya,İzmir ordan kaç kilometre uzakta, gör.

Çık dışarı, çarp kapıyı, git. Mahalleni gez. Geçmediğin yollardan dön evine, yurduna. Kaybol.
Belki kendini bulursun, belki daha da fazlasını.

Yaz geldi. Gitme zamanı geldi. Tüm gün ya da sadece öğleden sonra kaçışlarınızda, kaybolup, kendinizi hep öncekinden daha fazlası olarak bulmanız dileğiyle.

Bir, iki, üç...
Tıp!!

projeVII

2006-06-26T13:50:00.000+03:00

paftano3

projeVII

2006-06-26T13:43:00.000+03:00

paftano2

projeVII

2006-06-26T13:30:00.000+03:00

pafta no1
projeVII Prof. Dr. Alper Ünlü Stüdyosu
maslakta ITU arazisi ile Büyükdere Caddesi arasında ITU arazisine dahil bir metro çıkışı alışveriş birimi ve sinema kompleksi
* ek fonksiyon olarak, itü içerisinde çalışan bir öğrenci sinema klübü

anlayacağım

2006-06-26T02:08:00.000+03:00

üç kelime söyleyeceksin.
ben gözlerinden kendime bakacağım.
senin içinden kendime.
senin içinden sana bakacağım.

üç kelime söyleyeceksin
içinden çıkacağım.
üç kelime sonra;
seni içimde bulacağım.
gözlerimden sana
içimden bana bakarken.

ağlayacağım.
gözyaşları senin mi, benim mi?
üç kelime sonra anlayacağım...

paskı

2006-06-26T00:46:00.000+03:00

yataş my way yarışması...aksesuar dalında 3.lük ödülü

_taksi_iii

2006-06-18T14:30:00.000+03:00

Renkler, araba modelleri vs değişse de değişmeyen şeyler de kaldı tabi.
En önemli değişmezler: şöför ve müşteri.

Taksinin havası bir başkadır. Seni şöförle yakınlaştırması bir gariptir. Bazen sürücüye biryere gidiyormuşuz gibi hissederim. Yani ben bir yere gidiyorum o bir yere götürüyor değil de, ikimiz bir yere gidiyormuşuz gibi gelir. Bunun nedeni de tabi ki muhabbettir.

Arabanın karoserinin içi bir deney tüpüyse, yolculuk bir katalizör, girdiler de yolcu ve sürücü olarak tanımlanabilir. Yolculuk süresi gerçekten bir tepkimedir ve çok zorlarsak formüllerle de tanımlanabilir. Ana girdilerin dışında tepkimeye katılan diğer birimler; yolda görülen güzel bir bayan ( ki yolcular ve sürücü erkekse tepkimeye girer), trafikte taksinin yaptığı kural tanımaz bir hareket ya da taksiye yapılan aynı nitelikteki bir hareket, gündem başlıkları, gidilen yerin niteliği, istanbul trafiği, taksiye binen yolcu tipleri, lastikler, sürücünün yazdığı kitap, hayata dair çıkarımlar ve öngörüler...

Girdi listesi uzayabilir tabi ki. Ama iki ana girdi bu tepkimede belirleyicidir.
Taksiciye göre binlerce farklı müşteri tipi ve onlarla ilgili anılar vardır. Yolcu için de binlerce farklı taksici tipi ve onlarla ilgili anılar bulunur.
Eğer taksici konuşkan ve azcık sıkıntılıysa; hele sizi azcık güler yüzlü gördüyse dayanamaz alakasız bir noktadan başlayıp konuyu ( yolculuklar kısadır ya genelede) hemen en alakasız şekilde konuşmak istediği başlığa yönlendirir.

Yakın zamanda mesela başıma şöyle birşey geldi.
Kalabalık bir arkadaş gurbuyla, bir taksinin alabileceği en çok sayıdaki insnala bir takside giderken, biz bile neden bilmem sustuk. O derin sessizlikte taksici; eskiden gençlerde terbiye vardı artık yok” diyerek söze başladı ( biz üstümüze alınmadık tabi, çünkü konuşmuyorduk bile ). Sonra ne yaptı etti, sözü taksideki anılarıyla ilgili yazdığı bir kitaba ve o kitaptaki bazı esprilere bağladı. Bazısı komik, bazısı da ancak yaşandığı anda komik olabilecek şeylerdi. Biz de saygıda kusur etmeyerek dineldik tabi ki. Dinleme süresini arttıran en önemli şey de talimhanedeki haftasonu trafiğiydi, erken inmek iestemeyince meydana kadar normalde alacağımız dozdan iki kat fazla dozda espri ve hikaye alıp taksiden indik. Umarım o kitabı bir an önce yazar da rahatlar o taksici amca.

_taksi_ii

2006-06-14T22:43:00.000+03:00

Kim taksilerin çeşitli reklerde olduğu zamanları hatırlıyor? O zamanlar arabalar farklı farklı renklerdeydi ama hepsinin yanlarında sarı-siyah kareli şeritlerden oluşan ucu siyah oklu bir bant bulunurdu. Şimdi tam hatırlayamasam da sanırım tepedeki taksi ışıklı yazısı hep vardı.

Sonradan ne olduysa oldu taksiler tek renk sarı oldular. Bu ’80 sonrası olan bir değişiklikti; belki de New York sarı taksilerine ( yellow cab) bir özenmedir ( telefon kodları değiştirilirken; avrupa yakasının 212 olması gibi: 212 manhatten ın telefon kodudur ).

Daha eskiler daha değişik bilirler tabi ama ben son onbeş seneden bahsediyorum, kendi anılarımdan. Murat 131, Şahin, Doğan en çok taksi yapılmış arabalardır sanırım. Aynı markanın farklı modelleri ya da diğer markaların modellerinin taksi yapılmış halleri tabi ki vardı. Ama sanki onlar daha azdı. Arada sırada bir mercedes taksiye denk gelince insan bir keyiflenir, kendi makam arabasında gidiyormuş hissine kapılır, ve yolculuğun keyfini çıkartırdı. [ Taksi müşterinindir ] Bunun gibi taksiler çok denk gelmezlerdi zaten. O yüzden keyif daha da artardı. İtalya’ya gittiğimde taksilerin çoğunlukla Mercedes ya da Fiat ın iyi modelleri olduğunu görünce hem içim bir kötü olmuştu hem de şaşırmıştım. Ama bu durum, o ender “garip” keyifleri öldüren bir durum. Hepsi klimalı, yol bilgisayarlı, telsizli, konforlu araçlar. İzmir’in yaz sıcağında, otobüsün sauna etkisinden kaçıp taksiye bindiğinde bile terler insan. Pencereler açık olsa bile koltuğa yapışırsın. Roma’da ise taksi adeta tekerlekli bir buzdolabı gibidir; sen de dondurma. Erimeden bir yerden bir yere gidersin.

Ama klima insanı taksideki şu keyiflerden yoksun bırakır.
1. Açık pencerden gelip yüzünü döven havanın, artan hızla darbelerini arttırması...
2. Artan hızla arabanın içinde artan uğultu ( nerdeyse bütün pencereler ve yol açıktır, ve şöför bastırır. Araba yolu ezer geçer, rüzgar yüzünü.)
3. Rüzgardan sallanan murat131 ya da şahin pencere camlarının oluşturduğu, acaba kırılır mı tedirginliği.

Klimalı arabada bu heyecanlar, keyifler yoktur.
Bunları dalga geçmek için değil gerçekten sevdiğim için yazıyorum. Mesela gidilecek yere varıp taksiden indiğimde, rüzgarın dövdüğü yüzümdeki o uyuşukluk hissi başlı başına bir “yaşanası duygu”dur bence.

Yakın zamanda bizim taksiler için de standartlar getirildi. Ve yollardaki arabalar değişmeye başladı birer ikişer. Yeni model arabaların taksi halleri. Yolculuklar birden konforlu hale geldi. Ama ben yine de arada o murat 131 lere ya da şahinlere bindikçe keyifleniyorum, yazdıklarımı hatırlayarak. Aslında bu değişimin sinyalleri reklamlarla gelmişti. Havaalanına giden adamın bindiği taksideki izzeti ikramı hatırlayan çoktur herhalde. Bir banka reklamıydı sanırım.”Başka bir arzunuz var mı?” Sonradan o kurguda bir televizyon programı da yapıldı hatta TAKSİ diye.

dinlee*

2006-06-12T22:12:00.000+03:00

dinle*

yeni müzikler bulup dinliyorum şu aralar. tabi müzikler yeni değil, kendileri olarak; müzikler bana yeni.

Maxwell
Rahsaan Paterson
RH Factor
Angie Stone
Music Soulchild
Metropolitan Jazz Affair
Gaelle
Goapele
Common
Kem
Eric Roberson
Anthony Hamilton
Jill Scott
Leala James
John Legend
...

2006-06-12T12:21:00.000+03:00

Benim nurtopu gibi bir elektrik süpürgem var. İlk andan itibaren kendisiyle çok iyi anlaştık. Gerek ufak sayılabilecek boyutları gerek rengiyle hemen sevgimi kazanmıştı. O etkili emiş gücüyle de takdirimi kazanması uzun zaman almadı. Bu iyi seçimi ve dolayısıyla da bizi tanıştırdığı için anneme burda teşekkür etmek istiyorum.

Herşey güllük gülistanlık mı gitti bu dört sene boyunca? Tabi ki hayır. Birbirimizi tam olarak tanıyıncaya kadar geçen zamanda halılar bazen saçlı ve tozlu kaldı. Ama zamanla birbirimize alıştık ve şu an en az anlaşmazlıkla beraberliğimize devam ediyoruz.

Benim minik canavarın en dertli olduğu nokta benim torbasını değiştirmeyi hep geciktirmem. Ama ne yapayım, acaba şimdi mi değiştirsem yoksa daha tam dolmamış mıdır diye hep kararsız kalıyorum. Geçenlerde yine öyle oldu. Son zamanlardaki performansından memnun değildim zaten, sezdim ters giden birşeyler olduğunu. Ama bunu onun iç doluluğuna, içindeki sıkıntıya hiç bağlamamıştım. Sonra aklıma dank etti. Kendi kendime torbayı değiştirmenin zamanı geldi dedim. Ve değiştirdim.

Ne mi oldu? Kıyamet koptu sanki? O kadar güçlü emmeye bağladı ki, halı yerinden kalktı. Ne olacak diyebilirsiniz tabi ki. Ama bu bahsi geçen halı duvardan duvara ve yere yapışık bir halı. Yani en azından yere yapışık olması gerekirdi. İşte onu kaldıra kaldıra süpürdü canavar. Kendine geldi silkindi.

Yaşasın küçük ev aletleri...

_taksi_i

2006-06-12T11:59:00.000+03:00

İstanbul’un sokaklarında, özel arabalardan daha çok taksiler var sanırım.
Pardon pardon, şöyle diyeyim.
Ortalıkta o kadar çok taksi var ki, özel araçlardan fazlalarmış gibi duruyorlar.
Özellikle gece, özellikle Taksim gibi, gece yaşantısının da yoğun olduğu yerlerde, özel arabalar ortalıktan çokca çekildiğinde...

Taksiler sapsarı, sıra sıra dizilirler yol kenarına; hepsi de çalışan motorlarla beklerler, ya da araba devamli rölantidedir; şöför sağı solu kesip müşterinin gözleriyle çakışmanın yollarını arar hızlı bakışlarıyla. Yarı kendinden geçmiş halde şöför, arabayı sürmek zorundadır, çünkü bu taksi kervanı boyunca çeşitli yerlerde trafik polisleri vardır. “ bak gidiyorum abi, yol gitmiyor” mazeretinin el birliği ile hazırlandığı bir andır bu an.

Bu manzarayı ilk defa gören biri bu şehirde toplu ve özel taşımacılığın sadece taksilerle yapıldığını düşünebilir. Aslında bir bakıma da öyledir. Dolmuş kültürünün damarlara işlediği bu topraklar, birkaç tanıdığın ya da tanımadığın kişiyle belirli bir mesafe için bir taksi paylaşma hevesini de yaratmıştır. Böyle bakıldığında Taksi gerçekten toplu taşıma aracı olarak da iş görmektedir.

Taksinin bu kullanım biçimi şöförler tarafından da benimsenmiş olacak ki, şöför adete bir “kaynaştırıcı” görevi üstlenerek; uzun dolmuş sıralarından kısık bir sesle müşteri çağırır. Dolmuşçularla, bu dolmuşçuluk yapan taksicilerin antlaşmaları nedir bilmiyorum ama dolmuş ve taksi tanımlamalarının arasında “dolmuş-taksi” böylece kendine yer bulur. Dolmuş-taksi terim olarak daha önce kullanılmış mıdır bilmiyorum. Ama taksi-dolmuş kullanılan bir terimdir. Ama bu dolmuşların farkı nedir hala tam olarak anlayamadım. Sarı olmaları onları taksilere mi yaklaştırıyor; dörtten fazla yolcu alabilmeleri onları dolmuş mu yapıyor bilmiyorum. Ama öyle deniyor işte.
Bu taksi dolmuş adı, eski büyük amerikan arabalarına daha çok yakışıyor bence. Böyle düşününce bu adlandırmayı anlamak mümkün olabiliyor.

( devam edecek )

ve sonunda yaz gelir...

2006-05-30T14:32:00.000+03:00

denize girme vakti gelmişşş.....

2006-05-30T14:17:00.000+03:00

4 haziran 2006

anadolu hisarı iskelesi meydanı

vita kommt!!

2006-05-30T14:12:00.000+03:00

Vita Vidic geliyorrr...
Yakında aramızda!!!
dikkatli olun...

bu arada Paula ve Serghio'yu da acil beklemekteyiz.
okey öğretemeyeceğim bu sefer kıza...

Paula und Serghio!! Kommt doch hier!
hadi bakiim hadi bakiim*

!!düzenlenmiş hali

2006-05-30T14:03:00.000+03:00

atölye son durum

2006-05-30T13:54:00.000+03:00

eveet..atölye günler günler önce bitmişti...
bittiği gün minik bir sunum yapılmıştı.
bizim grubun işini toparlama zamanı geldi...azcık toparladım...

bu yanda görünen o günkü asış şeklimizdi...

menü

2006-05-24T21:38:00.000+03:00

Yine bitti. Bir sene daha...
Bir yaşıma daha girdim...
Yakın arkadaşlarımın çoğu bu dönem mezun oluyorlar. Onların lisans hayatları bitti. Ben bir süre daha buralardayım. Yurtdışından ne zaman geldim; ne zaman okul başladı da bitti. Garip...

Seneye ve hep, yine öyle olacak.
Harika!!

Şenlik, barda çalmalar, maskeli balo, atölye çalışmaları, miskinlik, ödevler, proje, teslimler, İzmir seyehatleri, minik kaçışlar, güneşte yanışlar, rakı, huzur buluşlar, sinir oluşlar, kahveler, rakı, çilek reçelli özenli sabah kahvaltıları, rakı, elde dergi kafe keyifleri, güzel renkli iki tshirt daha alma eylemi vs...
Bunları neden sıralardığımı yazının sonunda anlayacağız.

Antrakt:

a)Geçenlerde bir masada; konuşurken bir cümle geçti. Şu ana kadar neden 3. milli mimarlık akımı başlamadı diye. Bu sorunun arkasından mimari biçimlerden, dil birliğine ya da benzerliğine dayalı bir akımdan bahsedileceğini düşündüm. Ama muhabbet o yöne gitmedi; cümle havada ve sahipsiz kaldı. Neden 3. akım başlamadı?

b)Geçenlerde; çok sevdiğim bir hocamla şundan bundan konuşurken; ( ve ben hırslı bir şekilde “birşeyler yapmalı” sloganına sarılmışken) şöyle birşey dedi hocam. Şurdan dışarıya bak; sana ilham verebilecek ne var ki? Konu şehrin insanı kamçılamasıydı; tam olarak konu bu olmasa da mimari çevrenin hayalgücünü körüklemesinden konuşuyorduk. Ve o konuşmada körükleyici olan şehir tipi, avrupanın tarihsel şehirleriydi.
O an boğulacak gibi oldum, çünkü yaklaşık 5 ay öyle bir şehirde kalıp [ sıkıcı orta avrupa şehri ] ( şehirde yakın zamana ait çok nitelikli mimari işler olmasına rağmen ) çıldırmak üzereyken dönmüştüm. Korkunçtu. Maketini yapsak fotoğrafını çeksek sadece, güzel bir şehir; ama iş yaşamaya gelince...
Ben almayayım...

Ben binaları sevmem, şehirleri de sevmem. Onları ilginç kılan doku, kurgu vs.’den öte insanlar, yaşayışlar, ritüeller, karmaşalar, düzenler vb. şeylerdir bence. Antik bir kenti dolaşırken de ilginç olan, var olan eserlerin orda duruyor olmaları değil, bir zaman orda oranın koşullarıyla yaşayanlar olduğunu bilmektir.

Bu durumda benim açımdan, pencereden dışarı bakıldığında ilham verici olan şeyler, iki kara arasında “akan” denizin üstündeki vapurun resim ya da heykel ve hatta 4. boyut zamanla da düşünürsek animasyon değeri değil, vapurda olmak ya da ona bakmak ile ilgili benim yaşayışımda aklımda kalanlar, deneyimlerimdir.

Serin bir esinti, iskelede sıkışıklık, hareket esnasında dinginlik, sıcakkanlı bir yabancının sohbeti vs.

Bu açıdan, şu bir gerçek ki, bizim içinde yaşadığımız iklim, coğrafya, kültür ve tarih bu tür bir hayalgücü tetiklemesine daha açık, açık olmaktan öte tam bir provakatör.

Bu durumda girdiyi işleyebilmek önemli olan = kişinin içinde bulunduğu duruma yaklaşımı. Özü kavramaya çalışırsa kişi ve bunun üstüne yoğunlaşırsa, kendine kendi içinden bakarsa, kendi özgünlüğünü başkasının tanımladığı farklılıklardan yola çıkarak anlamaya çalışmaktansa, özgün; en azından var olan tanımlamaları sorgulayan bir yöntem izlerse “provakatör” ile hayalgücü körüklenmekle kalmaz; körük patlar, sıralar bozulur, yaratım artar.

Mı?

Ben buna inanıyorum. Peki yapabiliyor muyum? Hayır. O zaman bir değeri var mı? Hayır. Ama umudum var.

Yukarıda anlattığım tam anlaşılmadıysa şöyle örnekleyebilirim. Bunu mimarlığa indirgeyelim:

Çeşitli deneylere dayanarak elde edilmiş bir bilginin, elde edildiği koşullardaki işlerliğine aldanıp, kabına hayran kalıp ya da sadece karizmasından etkilenip, o fikri, deneyimi, elde edildiği yerden başka bi yerde doğrudan kullanmak bir işe yaramaz. Burda bir işe yaramak; inşa edilmek anlamında kullanılmamıştır. Sanırım anladınız.
Hani bir yere birşeyler yapılır ama onlar bir türlü oraya olmazlar ya.Bahsettiğim böyle bir şey.

İşte burda 3. ulusal mimarlık akımına geri dönüyoruz.
Eğer ilerde birgün 3. ulusal olacaksa, bu, biçimdeki bazı ortaklıklara dayanmayacak tarihteki kardeşleri gibi. 3. ulusal ; burda çok az yapılan birşeye dayanacak. Esas belirleyici, buranın soru(n)larına ( soru(n) illa işlemeyen bir şey olmak zorunda da değil; tasarlamanız istenen bir binan programı da olabilir bu ) buraya özgü bir biçimde cevap vermek olacak.

Lütfen yazı içindeki “ burayı, buranın, burda ” gibi kelimeleri geniş ve yoğun anlamlı düşünmeye çalışın.

“Ulusal” nasıl olacak sorusunu soranları da, TC deki anayasal tanıma bakmayı tavsiye ediyorum.
Sıkmayın canınızı rahat olun; aslında “hafif” birşeylerden bahsediyorum
Bu fikri sadece mimarlık alanında düşünmeyin, her alanda düşünün. Tasarım, tıp, mühendislik vs.

Antrakt bitti:

Yakın zamanda, piyasada oldukça çok iş yapan birkaç Türk mimarın yaptıkları röportajları ya da yazdıkları yazıları okudum. İsimleri ve linkleri paylaşırım sizinle:

Her ne yaparsan yap hayattan zevk almaya bak. Elindeki; bir araç, onu ( hem kendin hem de başkaları için ) iyi kullan.

E bu, eğitimin sıkıntısı ya da piyasanın ortamı içinde nasıl mı olacak diyorsunuz. Onlar kendi yöntemlerini açıkça söylüyorlar. Kendi yöntemini keşfetmek de bakışını genişletmekle ilgili.
Yazanlardan birinin dediği gibi: bir mutfak tasarlayacak olanın, en azından bir yemek kitabını dikkatli bir şekilde incelemesi gerekir ki tasarlayacağı şeyin ne kadar karmaşık birşeyin parçası olacağını bilsin...

O zaman...

Günün menüsü:

Balık çorbası
Izgara kalamar
Közlenmiş patlıcan
Domates rendesinde lor peyniri
Rakı

Afiyet olsun...

2006-05-03T23:05:00.000+03:00

ve tüm grup

2006-05-03T23:01:00.000+03:00

2006-05-03T22:59:00.000+03:00

2006-05-03T22:56:00.000+03:00

ATÖLYE

2006-05-03T22:25:00.000+03:00

anadolu hisarında ilköğretim öğrencileri ile atölye çalışması:

1 mayıs 5 mayıs tarihleri arasında yaptığımız atölye çalışması. tarihten de anlaşılacağı üzere, daha bitmedi. bu haftasonu bitecek.

benim grubum: hikaye avcıları...

anadolu hisarındaki eski hikayeleri arıyoruz. grubumla aklımıza gözümüze takılan yerleri, kişileri, şeyleri; anadolu hisarlılara soruyoruz. sonra da kendi hikayelerimizi o yerlerin şeylerin kişilerin bizlerdeki hikayelerini yazıyoruz.

ilköğretim öğrencileri ile kent anılarının buluşması.
şehir efsanelerinden öte; gizli belleğin keşfi ve onun sürdürülmesi...aktarılması taşınması....

PartiiVar

2006-05-03T11:52:00.000+03:00

klübe katıl!!

2006-05-03T11:49:00.000+03:00

23 Nisan

2006-04-23T11:15:00.000+03:00

Bazı şeylerin olabilmesi için başka şeyler tarafından öncelenmeleri gerekiyor bazen.
Etki-tepki.
Umutsuzluk içindeyken umuda boğulmak da böyle bir nedeni gerektiriyor, en azından benim için.

Yine herşeyden bıkmış, tamamen sıkılmışken; beni bu durumdan kurtaran iki şey oldu.

Biriyle tanıştım. Hayatını, sevgisini sonuna kadar yaşamak isteyen, bunun için geldiği yere geri dönmeyi dahi düşünen biri. Hayatını bir şehre rağmen değil, bir şehirle yaşamayı isteyen, geldiği şehri kendi dışında birşey gibi görmeyen, onu bir parçası sayan ve o şehri maddesel varlığı, kurgusu, yaşayışı ve yaşanlarıyla bir gören biriyle tanştım. Şu anda yaşadığı bu şehrin somurtturma propagandasına inat gülmek isteyen ve bunun arayışında olan biri. E tabi ki bir İzmir’li o. Şehrin sakinlerinin aksine, şehre inat hayatın mutlu yanına küsmemeye direne biri.

Dans ettim. Cuma gecesi Kangroove grubunu dinleyerek deliler gibi oynadık. Kopuşlar, aydınlanmalar ve kendine gelmeler ile büyük enerji sarf edişleri, eğlence ve endorfin hormonunun kesin bir bağlantısı var. Tavsiye ederim. Ki zaten Kangroove’u bir aksilik olmazsa Taşkışla Bahar Şenliği’inin son günü kapanış grubu olarak izleyeceğiz ve hep beraber dans edeceğiz. Yerinde durup somurtmak isteyenleri de rahat olmaya, ve en azından sadece sallanmaya davet ediyorum.

Gelişme:

Okulda ne kadar da sıkılıyoruz değil mi? Herkes tasarım yaparken o kadar kıvranıyor ki aslında bunun eğlenceli birşey olabileceği bile aklımıza gelmiyor. Bir düşünsenize renkli renkli kalemler, orasından burasından çekiştirerek şekil vermekte kullandığınız bilgisayar programları, boyama programları vs., kesmek yapıştırmak maket yapmak, çizmek, bükmek. Tüm bunların çok eğlenceli olması gerekmez mi? O kadar gerginiz ki. O kadar sıkılgan.

Projeye birşey yaptın mı?
Hayır yapmadım.
Ohh ben de yapmadım bişi. İyi iyi..

Gerginliğimizin azaldığı anlardan bir tanesi yukardaki bu diyalog. Birbirinin azlığı üstünde rahatlayan iki aklın daima azalmaya mahkum yaratıcı varlığı. Bize ne oldu, bize ne yaptılar, ya da yapamadılar da böyle olduk.

Sanki hiç çalmayacak zilleri bekler gibiyiz. Lisedeki gibi gir çık yap getir demeleri arıyoruz. Ama hiçbir zaman bulamayacağız...

Sonuç:

Neyse.
Bugün 23 Nisan, bir umudun başladığı gün. Sedece bir insan için değil bir ulus için bir haykırış günü.
Tüm bunları şunun için yazıyorum.
Hayatın neşesine, tüm kötü olan şeylere karşı yaratmanın eğlencesi ve iyiliğine odaklanıp yeni birşeyler yaratamaz mıyız?
Öncü olamaz mıyız?
İtü en iyi mimarlık fakültesiymiş. “Neye göre?” diye düşünüyorum bunu duydukça. Ben içinden çok farklı birşey göremezken dışarısı ne görüyor acaba. E tabi şöyle birşey de olabilir. Dışarısı o kadar kötü durumda olabilir ki, bulunduğumuz yer oradan iyi görünebilir. Ama biliyoruz ki var olan potansiyeli kullanmıyoruz ve en az nasıl kullanırız diye de uğraşıyoruz.

Artık birşeyler yaratsak diyorum. Eğlensek keyiflensek zevk alsak?? Hiç fena olmaz değil mi..

( üstteki iki nedenden önce, bir yazı yazmıştım sıradaki yazı olsun diye, zehir zemberek, umutsuz, uğursuz bir yazı. İki nedenimden sonra ise daha olumlu birşey yazmaya karar verdim. Ama yine de bu yazının sonuna o yazının sonunu ekliyorum. Yazının tümünü Blog uma ekleyeceğim )

* Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmuş, boş konuşan, işlerine geldiği için
anlamsızlığı pompalayan, umutları umutsuzluğa mahkum eden, hevesleri kurutan, gülümsemeyi unutturan, karşısındakini bir an için düşünmeyen, her an kendi CV sini düşünen, avludaki ıhlamurların yeni yaprak açışlarını görmeyecek kadar kör, akşam sessiz avluyu duyamayacak kadar sağır ve tahammülsüz, kendini birşey sanan ama hiçbirşey olmayan Taşkışla içindeki insansı “hiçlere” lanet olsun. Burda hakkım varken ancak sözüm buraya yeter. İlerde tükendiğimde, daha çok hakka sahip olduğum bir konumda olursam bu paragrafın sonunu, hakkın genişliği oranında değiştirip mezar taşıma yazdırırsınız.

nokta

2006-04-23T11:12:00.000+03:00

Garip bir zamanda yaşıyoruz.
Herkesin çok ciddi olduğu ama kimsenin ciddiye almadığı bir zaman bu. Herşeyin kabul gördüğü, doğru ve yanlışın destekçilerinin niceliği ve niteliği ölçüsünde değiştiği bir zaman.

Herkesin fikrinin değer gördüğü ama yine de hep en güçlünün ya da en organize olmuş olanın ya da en çok birbirlerini kollayanların sözünün geçtiği bir zaman.

Yıkıma doğru hızla koşan, koşarken parçalanan ama bunu zenginlik sayan bir zaman.
Bireysel tükenişlerin olağan olduğu, bu yaşam denen hikayede, toplu bir yokoluşa koşarken, bilinçaltından gelen “sonuna kadar ne varsa tüketelim” bölümü belki de bu. Sayfa 2006 3. paragraf.

Bilmiyorum. Azıcık umudum olsaydı da sizle de paylaşabilseydim. Azıcık umursamaz olsaydım keşke ve buraya anlamsız bomboş şeyler yazabilseydim. Ama haklının değil güçlünün söz sahibi olduğu bu yaşamda, söz söyleme hakkımın belirteci bu sayfada ne yazık ki boş yazamıyorum.

Dünyanın yeni metropolleri bu yoğun hızlı tüketimin en somutlaştığı yerler. Asya’nın yeni dev kentleri büyük gökdelenleri; ve diğerleri...

Ve tabi İstanbul...
Garip...insanlığın paylaştığı kaderin küçük bir parçasını yaşıyoruz biz. Bilmemek durumu. Unutmak hali. Bilinç yoksunluğu. Eğer böyle olmasaydı, tarihsel süreç içerisinde bir metropol olan İstanbul neden sonradan metropolleşmiş, sonradan yazılmış, olmamış yapılmış kültürel birikimlerin imgeleriyle yeniden oluşturulmaya çalışılsın. Bir tek İstanbul da değil tabi ki, bakıp öğrenebileceğimiz hikayeler.

Anadolu tarihin yazdığı metropollerle dolu. Ama tabi önce onların varlıklarından haberdar olmak, sonra da onları benimsemek, toprağı ve taşıdıklarını önemsemek ve sahiplenmek gerek.

Ama ne önemi var ki... kısacık insan ömründe yaşadığım günlerin günlüklerini tutarken, kendimden kopmuş her parçayı, tükenişin anlarını yazarken ne önemi olacak ki tarihin o anlarının... hiç bir anlamı olmayacak. Öyle düşünenler haklılar. Tarihin o anları, zaten yaşananları aydınlatmak için önemli değil, yaşanacak olanlara yön verebilmek için önemli. İnsanlığın ortak kaderini paylaşıyoruz dedim yukarıda. İşte bu yüzden. Eğer bilseydik, önemseseydik, tarih çoğunlukla tekerrürden ibaret olmazdı.

Tarihin tekrar etmediği bir an hatırladım bakın şimdi. Garip bir hikayeydi, mavi gözlü bir adam vardı içinde. Bir ulus ve üç tarafı denizlerle çevrili bir kara parçası. Ama ne önemi var ki...

Son zamanlarda düşüncelerimi toparlayamaz oldum. O kadar çok şey birikti ki ard arda, üstünde düşünülmeden istiflendiler ve yığın halde aklımın bir köşesinde atıl kaldılar. İşte bu yüzden toparlayamıyorum bir türlü cümleleri ve konudan konuya atlıyorum...

Yine atlıyorum...
Bizi tüketen bu güzel İstanbul’dan kaçış planları yapan biriyle tanıştım geçenlerde. Hayatının, sevgisinin peşinden gitmek isteyen; hayatı da sevgiyi de sindire sindire yaşatan; o şehre rağmen değil o şehirle beraber yaşayacağı yere dönmek isteyen biri o. Belki yağmurlu havalarda tüm bunlar için gözyaşı döküyordur ve yağmur sesiyle gizliyordur gözyaşlarının seslerini bilmiyorum.

Yaşamak isteyen, kendilerini çekiştiren bellerindeki ipi kesmek isteyenler hala var. Çok ender olsa da bu konuda yalnız olmadığını bilmek güzel.

Dünya globalleşiyor. Aslında olan olay şu. Toplumların, ya da devletlerin ne derseniz deyin, belli bir grubu tüketim, üretim, değerler gibi günlük yaşam kavramları bakımından aynılaşıyor. Ekonomik açıdan belli bir seviyedeki sosyal sınıflardan yoğun birşekilde başlayıp, sızabildiği daha alt kademelere doğru genişliyor yayılım. Bu durumda da tabi amaç en dibe kadar varabilmek, onu da pazara eklemlendirebilmek ama bu kolay olmuyor tabi ki. Çünkü ekonomik açıdan durum buna elvermiyor ve dediğim gibi globalleşme sadece belli toplumların belli sınıfları arasındaki bir benzeşme olarak kalıyor.

Bana kesinlikle, sınıflar arası ekonomik farklılıkların daha az olduğu yerlerde durum böyle değil, ortalama bir düzen var globalleşme olumlu anlamda mümkün demeyin. Çünkü öyle devletlerde tavır, topluluğun genelinde dünya ile bir olmak yönünde değil, kendi olamak yönünde. Gittim, gördüm, okudum öğrendim. Ama konuşabiliriz tabi ki başka şeyler öğrenmek keyifli olur.

İşte bu koca yalanın içinde, birşeyin parçası oluyormuşuz sanıp hiçbirşey olmayışımıza hep beraber seviniyoruz alkışlıyoruz, alıyoruz, tüketiyoruz, semiriyoruz, yokluğa mahküm ediyoruz. Tükeniyoruz.

Tıkılıp kalıyoruz. Kalkın gidelim. Ve size hiç yabancılık çekmeyeceğiniz yeni yerler göstereyim. Ama bilin ki her yer bu kentin içinde kendinize tanımladığını yaşantılardan daha gerçek olacaktır. Abartılı mı söylediğim. Olabilir. Ama ya öyle ise?

Okul içinde hiçbirşey yapmadan, yaptıklarımızın tüm anlamsızlığının acısını içimde taşıyarak dolanıyorum. Mekanın sınırları içindeki bellek ve saksılardan çoktan vazgeçtim. Dışarının da burası ve kendim gibi olmasından korkuyorum.

Hayatının peşinden koşanın çabasının ışığında yazıyorum tüm bunları. Herşeyden bıkmışken, hala umut var dedirtenin varlığı üzerine bir çığlık bu.

Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmuş, boş konuşan, işlerine geldiği için anlamsızlığı pompalayan, umutları umutsuzluğa mahkum eden, hevesleri kurutan, gülümsemeyi unutturan, karşısındakini bir an için düşünmeyen, her an kendi CV sini düşünen, avludaki ıhlamurların yeni yaprak açışlarını görmeyecek kadar kör, akşam sessiz avluyu duyamayacak kadar sağır ve tahammülsüz, kendini birşey sanan ama hiçbirşey olmayan Taşkışla içindeki insansı “hiçlere” lanet olsun. Burda hakkım varken ancak sözüm buraya yeter. İlerde tükendiğimde, daha çok hakka sahip olduğum bir konumda olursam bu paragrafı sonunu, hakkın genişliği oranında değiştirip mezar taşıma yazdırırsınız.

Tüm bu karmaşık sözlerden kendim dahil herkesin pay çıkartıp düşünüp sıkılması dileğiyle.

Ama yoksunuz...ne kadar konuşun desem de boş...
nokta

asma yaprağında balık

2006-04-23T11:09:00.000+03:00

Bu yazı aslında ”kuram ve pratik” konulu sempozyumu konu almalıydı.
Geçen Pazartesi okulda düzenlenen bir sempozyum.

Ama zaman içerisinde fikrim değişti.

Bugün Taşkışla’nın önemli sakinlerinden Ali ile konuşuyorduk: “çocukken yazlık diye gittiğimiz o küçük, içine kapalı yerler seneler boyunca bize nasıl da heyecan ve keyif vermiştir” diye.

Büyümek kötü ve zehirli birşey. Hepimiz kendi hayatımızı kalabalıklaştırarak ya kalabalığın içinde panzehir arıyoruz ya da zehri unutmaya çalışıyoruz.

Hayatı akıllarının bir köşesinde de olsa böyle tanımlamayanların önünde saygıyla eğiliyorum...

Hayatın içinde bizi sürükleyen şeyler nelerdir?
[ derin çıkarımlar yapıp sonunda hepinizi bu yolda aydınlatmayacağım...]

Bugün bir kitabı karıştırıken karşıma şöyle birşey çıktı.

Meslek: Osmanlı-Türkçe sözlüklerde “süluk”tan türemiş olduğu belirtilir.
Bir yola girme anlamına gelir.
Bir çağrıya kulak vermeyi, çağrının peşine düşmeyi ima eder.

Diğer dillerdeki kökeni de ikincil olarak da olsa hep ilahi bir adayışı ve bir çağrıyı tanımlıyor.

Kendini adama, kendini mesleğinde var etme, yok etme vs gibi düşünceler geçti aklımdan. Bir de insanın bir şekilde kendini anlamlandırma çabası aklıma düştü.

Kendini bir meslekle anlamlandırmak.
Bunun için mesleği anlamlandırmak. Sonra kendini anlamlı saymak.

Bunları, bu kabulleri dışlamak için yazmıyorum. Bunlar gerçekler biliyorum. Ama şunu da akıldan çıkartmamak lazım.
Gerçekler çok çeşitli.

Telaş hepimizi peşinden sürüklüyor, programsızlıklarımız içinde kayboluyor günlerimiz, ardından bize sadece telaşların bizim önümüze ne koyduğunu izlemek kalıyor. Sonsuz olduğumuzu düşündüğümüz şu koşuşturma içerisinde, sonumuzu kavradığım kasvetli soğuk aydınlanmalarla ürperiyorum.

Çarşamba günü, bitirme jürileri vardı. Benim arkadaşlarımın büyük çoğunluğu bu dönem mezun olacaklar. Çarşamba günü onların telaşları ortalıktaydı hep. Koşuşturma, ucu ucuna yetişmeye çabalamaları vs.

Çarşamba günü, güneş tutulması vardı. Bir bütün olarak akılda canlandırılırsa bir gölge kuşağı dünyanın üzerinde hareket etti. O kuşakta gölgede kalan milyonlarca insan da gözleri gökte, bakıp izlediler.

Kozmik büyüklüklerin içerisinde minik toz zerrecikleri.
Telaşlarının rüzgarıyla ordan oraya savrulan toz bulutları.

Kişinin önceliklerini nasıl tanımladığı, yaşamını esas etkileyen şey sanırım.

Bir yanda güneş tutulması, bir yanda bitime jürisi, bir yanda “kuram ve pratik” sempozyumu. Böyle bakıldığında dünya üstünde sahip olduğumuz zaman aralığı, çözülemeyecek, çok girdili bir denklem gibi.
Tüm bu girdilerin parantezleri üstündeki katsayıları da biz belirliyoruz.

Neyse.
Şimdi bir sahil yerleşimine gitmeli, sahilde miskinlik yapmalı...
Mimarlıkmış, jüriymiş, projeymiş, kurammış, kuralmış...

Bunları bir de balıklara ve denize sormalı...
Cevapları kendi parantezlerimizdeki katsayılar yerine yazmalı.
Bir süre için bile olsa...

karpuz

2006-04-23T11:06:00.000+03:00

Cenk ne diyor:

Merhaba.
Bu seferki yazıya, böyle bir sesleniş ile başlıyorum. Garip oldu sanırım biraz ama olsun. Böyle bir giriş yapmamın bir nedeni var.

Ben taskisla.net teki bu alanda şu tarz yazılarıma yer vereceğim.

- deneme türündeki yazılar
- daha önce bir yerde yayımlanmak üzere yazılmış serbest bir dile sahip olan yazılar
- vs.

Yazılarıma ( hepsine olmasa bile birçoğuna ) gelen tepkiler ( olumlu olumsuz ) bence çok önemli. Ama tabi ki bu tepkiler arasında yanlış anlamalar yüzünden yersiz olan olumsuz tepkiler de var. Ama bunu doğal karşılıyorum.

Ne ben çokca yazan biriyim, ne de yorum yazanlar “yorum yazmaya” çok alışkın kişiler.
Umarım buradaki yazılar sayesinde her iki taraf da kendini geliştirir.

İşte böyle...

Yorumları bekliyorum...
Şimdi yazıya devam...

karpuz

Boş alanlara doğru, ya da hala boşluklar kalmış alanlarda, yeni kentler, yeni kent parçaları inşa etmek... Var olan kentleri geliştirme şeklimiz...
Kentler büyürler, yayılırlar vs.

Bu yayılma, inşa etme devam ederken ( doğru ya da yanlış şeyler inşa edilir, ayrı mesele), çoğu zaman yakındığımız; işlemeyen ve yanlış olan bir taraflarından daima bahsettiğimiz "var olan kent kısımları" aynı sorunlarıyla yaşamlarına devam ederler. İyi tasarlanmış, işleyen yeni birimler bu var olan dokuya dahil oldukça, kent yaşayışından kaynaklanan etkileşimler yüzünden aksamaya başlarlar.

Yaşatabilecekleri kadar iyi yaşatmayabilirler.

Plansız oluşmuş ( ...ki plan sadece doğrusal çizgiler, sınırlar vs. değildir...), plansız gelişmiş, plansız yaşayan kentleri ya da kentlerin parçalarını kendi hallerine terk etmek; "e ne yapabiliriz bizden öncekiler böyle yapmışlar; böyle olmuş...biz artık daha iyi yeni yerler yapacağız demek", sorunları üstlenmemek çözüm değildir. Çözüm olmadığı gibi yeni problemlerin de önemli bir kaynağıdır.

Sorun olarak tanımladığım alanlar; artık kullanılmayan tarihsel dokular değil. Sanırım anladınız. Sorun olarak tanımladığım alanlar, son elli yılda oluşmuş alanlar; hızlı kentleşmeyle oluşmuş, bozunmuş kent parçaları.

Var olanı yaşanılır kılmaya çalışmak amacıyla bir dönüşüm planlamak, sıfırdan inşa etmek kadar, belki ondan daha da fazla heyecanlı değil midir?

Var olana boşvermeyen, onu yıkıp, ortadan kaldırıp sıfırdan başlamak yerine; inşa edilmiş olandan güç alan, barındırdığı yaşamı korurken onun kalitesini arttırmaya çalışan müdehaleler.

( Bu dönüşümün birilerine haksız kazanç sağlarken, bir başkasını süründüren, kokuşmuşluğun ve akıl almazlığın uzantısı olacak birşey olmayacağını düşünüyoruz tabi ki... )

Sorunları iyi tanımlamak, sorunların özünü oluşturan o yerin koşullarını iyi bir şekilde değerlendirip, kes yapıştır matığına dayanmayan "yerinde çözüm"ler üretmek, çözümün geçerliliğini arttıracağı gibi; mimarlık ve tasarım özelinde bakarsak, kimliksizlik halini de azaltacaktır.

Farklı kentler, farklı nüfuslar, farklı yayılma alanları, farklı coğrafyalar, farklı yaşayışlar, farklı sorunlar...Tek bir yöntemin heryerde işlemeyeceği çok açık. Ama bilimsel analiz ve yöntemlerle sonuçlara varıldıkça, bu bilgi teknolojiye, yaşayışa dönüştükçe, bilgi biriktikçe yeni durumlar karşısında, başlangıç anındakine göre daha hızlı yol alınacağı da kesin.

Bir yerden başlamak lazım...

Sorunlu olarak var olanı dönüştürüp yaşanır hale getirme üzerine düşünme zamanı gelmedi mi?

Aramızdan bunlar üzerine düşünecek birilerinin, düşündüklerini uygulayacak kişilerin çıkma zamanı gelmedi mi?

Yoksa herkes yıldız mimar mı olacak?

Piyasa her yıldıza yetecek kadar büyük değil kabul edin; ve kabul edin, kullanıcıların ve şehirlerin "yıldız tozundan" daha fazlasına ihtiyaçları var.

Eğer sorun para kazanmaksa; dert değil. Çalışan kazanır, elması kızarır. Doğru işler yapılarak da para kazanılır, yaşanılır.

Fazla mı iyimserim?
Kötümser olmak için pek çok sebep varken, insan ucunda umut gördüğü birşeylere sımsıkı sarılmak istiyor. Hem, kötümser olup çözümsüzlüğe takılıp kalmaktansa iyimser olup çözüme ulaşmaya çalışmak mutlaka iyi birşeylerin olmasını sağlar...

Sağlar değil mi?

2006-04-23T11:03:00.001+03:00

Garip

13 dk kaldı.
13 dakika sonra 8 Mart bitecek.
Kadınlar günü...

Kadınlar...
Garipler...
İki anlamda da.

23:52; bitmek üzere...

Az sonra bitecek olan bu günde, TV’lerde gazetelerde radyolarda, her yerde diğer günlerde hiç konuşulmadığı kadar konuşuldu kadınlar, sorunlarından bahsedildi vs.
Tüm bunlar aklımın bir köşesinde...
Ama sanki hep eksik birşeyler kalıyor; söylemek istediğim birşeylerin var olduğunu hissediyorum. Ama bir türlü ayıklayıp, çıkartamıyorum aklımın karmaşasından o sözleri, şeyleri. Nasıl kurgularsam kurgulayayım, tamam şimdi oldu diyemiyorum.

Birşeyler söylemeli...

Çağdaşlaşma ve gericilik...
En önce kadınları etkiliyor.
Çağdaşlama da gericilik de biçimsel ve yaşayış olarak kendini önce kadınla ifade ediyor. Çağdaşlaşmada kadının bu dönüşümü bir seçimken, gericilikte dönüşüm bir zorunluluk.

Bir televizyon kanalında izlediğim bir programa katılan, muhafazakar kesimden, kadın hakları savunucusu bir kadının, sunucunun, kadınların eşitliği üzerine sorduğu bir soruya, kendisinin çoğunlukla temsil ettiği kadın grubuna atfen; eşitlerdir diyemeyip, çekinip konuyu dayak olmalı mı olmamalı mı düzeyeni çeviren cevabını duyduğumda aklıma şu düştü.

Onlar zamanın neresinde kaldılar. Elde etmeye çalıştıkları, ya da hayal dahi edemedikleri haklar, zaten kandilerinin olduğu halde, onlar gözlerinde bir bez ile körebe oynuyorlar.
O Kadın garipti.
Her iki anlamda da.

Geçmiş zamandan şeyler okuyup bazı düşüncelerin, bizim bugün diye tanımladığımız ve o düşüncelerin yazıldığı, söylendiği zamana göre gelecek olarak tanımlanan bu ana göre ne kadar ileride olduğuna şaşmak ya da şaşırmamak insanı, çözümsüz sorular ve akıl karmaşası içerisinde rahatlatıyor...

1914 bir kitap için yorum...
1924 İzmir nutku...

İkisi de Mustafa Kemal’den...
Tarihleri özellikle yazdım; önce o günün sonra bu günün koşullarında düşünmeniz için.
İkisinin de içindeki kadınlarla ilgili sözler, bizi anlattığı, buranın insanını yorumladığı için çok önemli.

Bilmeyenlerin, merak etmeleri ve bulup okumaları tavsiye edilir.
Çünkü bulanlar o satırlar arasında kadınların, nasıl kendilerine kurgulanan yaşayışlardan ya da tanımlardan ayrışarak var olmaları gerektiğini, bir toplumun nasıl iki eş yarıdan oluştuğunu ve bir yarının gelişmediği taktirde diğer yarısının nasıl anlamsız kalacağını anlatan sözleri ve daha fazlasını okuyacaklardır.
Ve benim çok önemli bulduğum bir cümleyi daha... Tarihsel bir saptamayı ve aydınlığı belirten bir cümle. Onu burda yazmayacağım, ama o kısacık cümleyi; okuyanlar mutlaka fark edeceklerdir.

00:00
9 Mart...
Yine erkekler günü...
Erkekler...
Garibiz...
Her iki anlamda da...

“E peki bu yazının mimarlıkla ilgisi ne?” diye soranlar olabilir...
Onlar lütfen sormaya devam etsinler...
Bulacaklardır...

meze

2006-01-19T10:41:00.000+02:00

meze

Yine canınızı sıkacağım.
Ama sıkı can iyidir, kolay kolay çıkmaz.

Türkiye'de ne olup bittiği üzerinde kafa yormaya başladığımdan beri, aklımın bir köşesinde hep şu tespit vardır.
" İşlerin iyiye gitmesi için, düze çıkmak için, yüzlerce yol olamaz. Sadece bir yol olmalı, bilemedin iki."

Tabi ki bu tespit; laik, sosyal adalete dayanan, çağdaş, dinamik, güçlü ve bağımsız bir Türkiye'ye ulaşma yoludur. Yalansız, lafı uzatmadan, yol üstünde başka yönlere sapmadan ilerleyeceklerin takip edecekleri tek bir yol. Farklı arayışlar ve ulaşılacak hedefler için tabi ki yüzlerce yol mevcuttur.

Ama benim bahsettiğim yol, yukarıda tanımladığım hedefe götüren yoldur.

"Ne olacak bu memleketin hali?"

Rakı masalarının vazgeçilmez sorusu. Belki de meyhanelerin duvarlarına çerçevelenerek asılması gereken bir cümle bu. Rakıya en iyi mezenin muhabbet olduğu düşünülürse, bu soru cümlesi rakıyı asla mezesiz bırakmaz.

Acaba rakı masasında ülkeyi kaç kişi kurtarmıştır bugüne kadar?
Ayık kafayla söylenemeyen kaç fikir, alkolün coşturduğu cesaret sayesinde söylenmiştir?
Acaba kaç kişi fikirleri için kavga etmiştir, duyguların yoğunlaştığı, tutkuların arttığı bu ortamda.
Ve acaba kaç kişi ayıkken bu fikirleri için kavga etmiştir ve onları en inançlı şekilde savunmuştur?

Bizim içinde bulunduğumuz hal işte budur. ( Ayıkken ) çekingen, güvensiz.

Peki ben bu soruyu yeniden sorsam şimdi...

Ne olacak bu memleketin hali?

Ama belki de ondan da önce sorulması gereken soru şu:
Nedir bu memleketin hali?

Emre Kongar, "Demokrasi ve Laiklik" adlı kitabında "anomi" yani "kuralsızlık" durumundan bahsediyor. ( Remzi Kitapevi; birinci basım Nisan, 1997 ikinci basım Nisan, 2003 ) Bu durumun göstergelerini ( Türkiye özelinde düşünülmüş maddeler değil bunlar, kuralsızlık durumunun evrensel göstergeleri... ) de şöyle sıralıyor; aynen aktarıyorum:

1. Toplum liderlere karşı güvenini yitirmiştir.
2. İnsanlar başarılı olma yollarının tıkalı olduğunu düşünürler.
3. Yaşam hedeflerinin gelişme yerine gerileme sürecinde olduğuna inanılır.
4. Kişilere bir boşluk ve hiçlik duygusu egemendir.
5. İnsanlar toplumsal ve psikolojik destek için kişisel ilişkilerine güvenemezler.

Şaşırtıcı değil mi? Yaşamlarımızı neredeyse aynen tariflemiyor mu?

Aynı kitapta, Emre Kongar, çözümü de söylüyor. Çözüm, tespitte olduğu gibi yine Türkiye özelinde düşünülmüş şeyler değil, durumun evrensel çözümleri; aynen aktarıyorum :

1. Esas çözüm, toplumun, hem insan ilişkilerinin hem de hukuksal örgütsel yapısının "yenilenmesi"dir.
2. Bu "yenileme" sürecinin aracı, "lider" ya da "liderler"dir.
3. Yeni bir lider ya da lider grup, "yeni değerler sistemi" etrafında toplumu yeniden yapılandırır. Böylece değişmenin yarattığı bunalım kendi çözümünü de üretir.

Yazının devamında, durumun Türkiye özelindeki çözümünü belirtiyor. Merak eden kitapta daha fazlasını bulacaktır...

Bu durum gösteriyor ki, rakı masalarının mezesi olan bu çok sevilen sorunun aslında bir cevabı var.
Yukarıda bahsettiğim "yol" üzerinde yürüyecek olan liderler, kadrolar ve onlara güvenen, onları takip eden vatandaşlar.

Ben kimseye "topluma bir lider ol" demiyorum. Lider ol, lider kadroların içinde yer al, ya da takipçi olan insanlardan biri ol. Ama durumu bil, çözümü bil. Tutku ve cesaretle yolunda yürü.

Mimar ol, Tasarımcı ol, Şehir ve Bölge Planlamacısı ol, İç Mimar ol, Peyzaj Mimarı ol, Mühendis ol, Doktor ol...Ama bil!

Bıkmışlığının, vazgeçmişliğinin nedenleri ortada; çözümü de ortada.

" Herhangi bir zorlukla karşılaştığım zaman benim yaptığım iş şudur: Vaziyeti iyice belirlemek, sonra bu vaziyet karşısında alınacak tedbirlerin ne olduğuna karar vermek. Bu kararı bir kere verdikten sonra artık yapayım mı yapmayayım mı diye tereddüt etmemek, tereddütsüz kararı uygulamak! Ve başaracağıma inanarak uygulamak..." ( Atatürk söylemiş. Ben bu söze; STR tarafından yayınlanan, "Atatürk'le Bir Tren Yolculuğu" müzik CD'sinin içindeki prodüktör yazısında rastladım )

Erteleyenlere ve çözümsüz kalanlara...

Gezi

2006-01-09T15:42:00.000+02:00

Gezi

Gezi;

bir sabah bambaşka bir yerde uyanmaktır. Bambaşka bir kapıdan sokağa çıkmak, her zaman gördüğün insanlardan başka insanlar görmek, onları selamlamak ve onların telaşlarına, hayatlarına karışmaktır.

bütün bir gün ya da gece boyunca başka başka coğrafyalarda seyahat etmek ve gördüklerine şaşırmaktır. Masalların, anlatıların peşinden gidip, bahsigeçen izleri aramak, izleri bulduğunda durup binlerce yıllık bir taşa ya da bir ağaca dokunmaktır. Bazen de ulaşılamayacak bir dağın eteğinde durup o dağa saygı duymaktır. Ab-ı Hayat belki bu çeşmeden akmaktadır diye, susamasan da, durup o çeşmeden kana kana su içmektir.

bir düğün evinin kapısından içeriye merakla bakarken, ısrarla seni içeri çağıran birine dayanamayıp, sonunda kendini halayda bulmaktır. Masaya ya da yer sofrasına oturup aynı pilava aynı kavurmaya aynı salataya... senin, kız tarafından mı oğlan tarafından mı olduğun sorusunu hiç akıllarına getirmeyen o güne kadar hiç tanımadığın insanlarla kaşığı çatalı ekmeği lavaşı daldırmaktır.

bir şekilde kulağına gelmiş en azından mırıldanabildiğin bir ağıtı bir türküyü bir şarkıyı bir sıra gecesinde, bir kına gecesinde, bir düğünde, bir kahvede ya da çayırda bir çobanla söylemektir.

elinde bir kalem defter, önceden duymadığın kelimeleri, deyimleri öğrenip not almak, bambaşka dinleri bambaşka dilleri sabırla anlamaya çalışmaktır. Aynı coğrafyada aynı yemeği on farklı tarifte dinlemek, hepsinden biraz tadıp hepsini ayrı ayrı beğenmektir. Bazen bir ağanın masasına oturmak, bazen bir çilingir sofrasına kurulmak bazen de bir somun ekmek, biraz zeytin domates ve soğanla muhabbete dalmaktır.

bazen hiç konuşmadan dinlemek, bazen hiç dinlemeden konuşmak ve bazen de bu iki ucun arasını bulmaktır. Ormanı, şelaleyi, denizi, sessizliği, düğünü, cenazeyi, çanları, ezanı, duaları dinlemek, konuşmak, mırıldanmaktır.

Ama Gezi herşeyden önce karar verip, bir kapıdan, bir hayattan bir an için çıkıp uzaklaşmaktır. Kendi hayatından çıkıp, kendini, başkasını, bir izi, bir sesi, birşeyi ya da hiçbirşeyi aramaktır. Endişelenmeden “nasılsa geri döneceğim” demek, sıkılarak bilinmeze doğru gitmek, “ ya geri dönmezsem” demektir.

Gezi, geziden her geri dönüşünde o geziye çıkandan hep biraz daha farklı biri olarak geri döndüğünü bilmek demektir.

Gezi, “dönmek” zehrini içerir. Dönmek zehirinin tek panzehiri “gitmek”tir. Gezi bir kere kana girdi mi vazgeçememek bundandır.

Dikkat!!

antistanbul

2006-01-09T15:37:00.000+02:00

antistanbul

Beni biraz tanıyanlar bilirler. Ben İstanbul’u pek sevmem.
Ben İzmirliyim.

İstanbul;
Seçici bir şekilde gezildiğinde insana güzel manzaralar verir şehir. Aklı tarih içinde koşturtur, akıl parıltılı hayaller, efsaneler, hikayeler arasında kaybolur. Garip bir sarhoşluk, insanın algısını bulanıklaştırır. Ama ne yazık ki İstanbul ile kurulan ilişki hep anımsana ve “nerde o eski ramazanlar” tadında bir ahlayıp vahlama düzeyindedir. Bienal, festivaller vb. “yeni” etkinlikler bu nostaljinin daima biraz gerisinde kalırlar.

Tüm bu “eski zaman” güzelliklerinin gerisinde, bu perdenin arkasında İstanbul kavrulur. Suç, trafik vs... Bunlar her metropolün ortak dertleri olabilir ama tüm ülkeyi sömüren, sosyal ve ekonomik farklılıkların en keskin şekilde görülebildiği bir platform, neredeyse her kesimden düşüncelere ama özellikle de yobazlara kale olmak, sanırım her metropole nasip olan nitelikler değildir. ( yeni konut projeleri, milyar dolarlık yatırımlar, ağızları sulandıran rant vs )

Ortada bir kabuk var, herkesin sevdiği tarafına baktığı; içinde ise garip birşeylerin olduğu. Aslında bu kabuk ve iç durumunu “ Organize İşler” filmi güzel bir şekilde gösteriyor. Sarhoş edici güzellikteki İstanbul manzaralarından sonra, kamera şehrin içine girdikçe, yukardan aşağıya indikçe, şehrin damarlarında akan kanın ne kadar hızlı aktığı, akarken ne taşıdığı, neyle beslenip neyi atık olarak dışarı attığı, şehri yaşatan unsurların neredeyse tümü, sadeleştirilip ve belki de çokca evcilleştirilip gösteriliyor. Evcilleştirilerek, çünkü gerçekte durum daha vahşi. Herkes biliyor.

Yanlış anlamayım, büyük şehri, şehrin kaosunu, yaşam biçimini severim. Bahsettiğim şeyler biraz daha farklı. Sanırım farkındasınız.

Herkesin şikayet ettiği, çürük, kemirgen; hayatın tokatını yemiş bir hayat kadınının insanlardan öc alması gibi, İstanbul bizi süründürüyor.

Peki ya geldiğimiz yerlerde, ya da hiç gitmediğimiz yerlerde neler oluyor?

Oralara kimler bakıyor?

“ A bak ne güzel yerler, ne güzel şeyler de varmış” dedirten, bizi hep uzaktan bakmaya mahkum eden İstanbul televizyonlarının programlarının süzgecinden mi bakıyor herkes, geldikleri yere ya da hiç gitmedikleri yerlere?

Dışarda [ içerde ] neler oluyor?

Bu özellikle olumsuzlayan, özellikle olumsuza odaklanmış bir yazı. Var olan güzellikleri bir an için kapatıp, mideleri bulandırtmak ve de aklı çalıştırtmak için yazılmış bir yazı. Tepki doğurtmak, saksıları azıcık çalıştırtmak için...
[ tabi bu gerçekler, alıştığımız bu işkence taşkışla sakinlerinde hala tepki doğurtabilirse ]

[ tepkileri duymak isterim...e posta adresime kusun; geçmiş olsun...]

2005-12-26T01:43:00.000+02:00

[ pause ]

2005-12-26T01:42:00.000+02:00

Her yeni günle “yepyeni” uyanmayı becerebiliyorum.
Sonra dışarı çıkıyorum. Çevreme bakıyorum, gazeteleri okuyorum, televizyon izliyorum, okuyorum. Hiçbir şey değişmemiş, herşey aynı diyorum.

Oyun bitiyor. O andan itibaren artık dönüş yok; ertesi sabahki o kısa ana kadar gerçeklerle yüzyüzeyim.

Düşünebilen, merak eden, tarihi inceleyen, bugüne ve geleceğe yönelik fikirler üretmeye çalışan hangi insan bu sıkıntıyı hissetmez ki.

Sıkıntıyı hissetmek sıkıntıyı aşmak için bir zorunluluktur.

Sıkıntıları kendine dert edinmemek, yaşadığın yerin dışında kalmak, ona yabancılaşmak çözüm değil; çünkü seni var eden yer burası, seni yaşatan toprak burası.

Gençler politikanın dışında tutulmak istendi, başarılı da olundu...

Eğitimli, üretmeye hevesli, cumhuriyetçi, laik, sosyal adalete inanan, gözünü ( bazılarının unutturmak istemesine, bakışları, akılları farklı yöne çevirtmeye çalışmasına rağmen) hedeften ayırmayan ama politikadan yalıtılmış, politikadan korkan gençler üniversitelerde vakit geçiriyorlar. Arada bir seslerini duyurmaya çalışsalar da, ortada ne onları ne de öğretim üyelerini dinleyen birileri var.

Politikacılar herşeye kulaklarını tıkamış danışmanları ile flört ederlerken, üniversitelerden gelen sesi duymuyorlar, zaten “bıkkın üniversitelerden” artık çok gür sesler de gelmiyor.

Üniversitenin en önemli görevlerinden biri profesyonel bilgi ihtiyacını karşılamak değil midir? Bu bilgi üretimi devletin politikasına dönüşmelidir.

Bir üniversiteli için Politika sadece etnik kökene dayalı, sözde kültürel hak arayışlarını savunmak değildir. Onun politikası, gözlerini gerçeklere açıp, tarihi tüm yönleriyle öğrenip, bu ülkenin gerçeklerini anlayarak, hak mücadelesini ülkenin her köşesi için, her konuda vermek olmalıdır.

Üniversitelerde bilgi üretim yönteminin eğitimini alan kişi için görev, kendi uzmanlığı ile ilgili konuda ülkenin heryerindeki özel durumlara yönelik çözümler üretmesidir, politikalar oluşturulmasıdır. Tarım, maden, mimari, tıp, ekonomi... Bu kişi için görev, siyasi güçleri bilgi ile; doğru, güçlü fikirlerle etki altına alması ve yaşadığı yeri değiştirmesidir, iyileştirmesidir.

Bugün kağıt üstünde istediğiniz kadar iyi binalar üretin, insanların yaşamlarını kolaylaştıracak şehir düzenleri öngörün, işleyiş şemaları çıkartın, yeni malzemeler keşfedin, tüm bunlar size gerçekleştirme izni verilmediği sürece değersiz kalcaktır.

Belki zaman onların değerini gösterecektir ama Türkiye’nin şu an bekleyerek geçirecek zamanı yoktur.

Politikacıyı ancak yaptığın çalışmayı en güçlü şekilde, fikir arkadaşlarınla “beraber” savunarak etki altına alabilirsin. Politikacıyı etkileyebildiğin, değiştirebildiğin sürece, onu yapıcı üretime teşvik edebilirsin. Böylece politikacı olmadan politika üretmiş olursun.

Bu ülkede durum görününenin tam aksi iken; ileriye gidiyormuş gibi görünüp, minik ve hızlı adımlarla hep geriye giderken; bütünmüş gibi görünürken bizi birbirimize tutturan eklemleri kemirenler varken, düşünmemek, politika üretmemek imkansız.

Siyasi görüşlerin kavgalarında kaybolmamaya dikkat edip, üreteceksin ve derin sıkıntıyı hissedeceksin.

Sıkıntı duymadan yaşayanlar bir rüyadalar; onlar hala kendilerine şırınga edilmiş ilacın etkisinde uyumaktalar.

graz

2005-12-26T01:35:00.000+02:00

bir gidişin bu kadar saçma sapan olması, anlaşılır bir durum değil. en azından benim tarafımdan. ama sağdan soldan gelen telkinler " az sabret, farklı yanından bakmaya çalış, keyfini çıkar"...e buyrun hodri meydan...kapışalım...bakalım kim önce neyi ne kadar çıkartacak...

üstünde

2005-12-26T01:28:00.000+02:00

beyaz üstünde iz bırakmak,
yeni yağmış kar üstünde derin.
ayağının altında kütür kütür,
beyaz üstünde beyaz iz bırakmak.

2005-08-24T01:11:00.000+03:00

lovely sunshine
sunnyclimatecoop

MUZ

2005-08-19T02:13:00.000+03:00

Taşkışla kocaman ve bembeyaz. Koca kütlesinin sempatikliği ve mekanlarının etkileyiciliği ile hepimizi büyülüyor ve onu tam anlamıyla "seviyoruz".; Kimseyle de kolay kolay paylaşmak istemiyoruz. Elimizden alınmak istendiğinde ( otel olması konusu gündeme geldiğinde olduğu gibi) onu bırakmıyor eylemler yapıyoruz. bu sahiplenme ve sempati, mekan kullanımına ne kadar yansıyor, mekan kullanımı tasarım eğitimini ve öğrenci mekan ilişkisini nasıl etkiliyor? Esas sorgulamak istediğim bu.
Taşkışla kocaman ve bembeyaz. Onda iz bırakamıyoruz. Daimi sterillik, yönetmeliklere ve güvenliğin zihnine yerleşmiş durumda. Yaratıcılık, ortak üretim ve toplu tasarım faaliyetleri bu kurallara takılıp kalıyor.
Halbuki “iz bırakmak”, yeri sahiplenmek için bir önkoşul. Bembeyaz "nötr" bir ortama kendi izlerini bırakarak, mekanla bağlantı kurar kişi. Sonrasında da o mekanda daha çok vakit geçirmek ister; tek başına ya da arkadaşlarıyla beraber. Taşkışlada ise bu sadece belirli koşullarla yaratılmış ortak alanlarda gerçekleşiyor. O alanlarda da kişi mekana müdehale edemiyor, sadece sunulan izleri kabul ediyor, kendiyle mekan arasında, sunulan bağlantıları kullanıyor.
Tüm bu olumsuz durum içerisinde yeni çatıların son iki senedir durumu ve eski çatıların bu seneki kullanımı çok olumlu. Büyük hacimlerin, bölünerek kullanılması, tellerle sınırlandırılması özel mekanların ve kullanım şekillerinin oluşturulması, daha önce bahsettiğim sahiplenme konusuyle ilişkili düşünüldüğünde çok olumlu. Ama daha fazlası da olmalı. Daha önce tanınan haklar ve kullanım rahatlıkları yeniden tanınmalı. Gece çalışmak için geç saatlere kadar okulda kalınması ve sınıfların kullanım saatleri dışında öğrenciler tarafında kullanılabilmesi için gereken yazışma sayısının azaltılması ve insiyatifin bu konuda hep öğrenci tarafında ve "ortam yaratma" düşüncesi çerçevesinde kullanılması gerektiğine inanıyorum.
Tüm bu imkanlar verilse de, yine de kullanım, kişiselleştirme ve benimseme oranının artmama ihtimali tabi ki çok yüksek. Çünkü:
Tasarım eğitimi ve proje geliştirme sırasında ve sonrasında tasarım ve ilişkide olduğu konular bizim günlük yaşantımızda konuşulan konular haline gelemiyor bir türlü. Bunda tabi ki lise yaşantısından gelen, bak gör al uygula GEÇ mantığının büyük etkisi var. Bu mantık değişmediği sürece, tartışılan tasarım konularına yeni yorumlar getirilemiyor; yapılan yorumlar ( hemen herkesin hemen görülen, hazır kaynaklara yönelmesinden dolayı) "aynılaşmışlık" karakteri taşıyor.
Ben bunu karşılıklı fikir üretmeye tahammül gösteremeyecek kadar kendi başına, dergi ve kitaplarla kalmışlık olarak tanımlıyorum. Kendim dahil birçok kişi bu kısır döngünün içine sıkça giriyor.
Çok farklı nedenlere de dayansa birbirimizle( öğretim üyesi, öğrenci; öğrenci, öğrenci) karşılıklı konuşamamak, aslında unutup durduğumuz şu gerçekliği hayata geçirebilmemizi de her an önlüyor: Tasarım mesleğinin tarihsel temelinde yer alan usta çırak ilişkisi, karşılıklı etkileşim ve paylaşımı gerektirir ( burda çırak ve usta öğrenciye ait sıfatlar olabilir, sıfatlardan biri öğrenciye biri öğretim üyesine ait olabilir ya da her ikisi de öğretim üyesine ait olabilir).]
Tasarımda güçlü bir söylem için kendi başına var olabilmek, güçlü fikirlere sahip olmak tabi ki önemli ama eğitim ortamında beraber iş üretebilme alışkanlığı denenmediği sürece, ileride böyle bir çalışma gerektiğinde adapte olmak çok kolay olmayacaktır. Sonuçta tasarım eğitimi süresince fikirlerimiz dışında egolarımız da gelişiyor. Yaşlı, kocaman egolar en çekilmez şeylerdir. Zor dönüşen, anlamak istemeyen, dışa kapalı şeyler.
Taşkışla kocaman ve bembeyaz. Çevresini pespembe bir sempatiyle de sarsak kocamanlığı içinde kaybolup üşüyoruz. İçinde kendi mekanlarımızı bulamıyoruz.
Kendi mekanlarımızı yaratabilmeliyiz. Bu fırsat " bize " verilmeli!
Bu kocamanlığın içinde yapayalnızız. Uçsuk bucaksız bir birikimi sınırlı seneler içinde içselleştirmeye çalışıyoruz ve çok korkuyoruz. Korkumuzu bildik sözlerle, efsane tasarımcılarım söylemleriyle gizliyoruz. Kendimizi bulmak, taşkışlaya ilk gelenin yolunu bulmasından daha zor.
Kendimiz, habitat holü gibi hep loş bir yerde, dile gelmeyi bekliyor.
Bu durumu öğretim üyeleri bozmalı. Ders programına dahil olmayan etkinliklerle tasarım öğrencisinin bu kabuğunu kırmalı.
Tasarım öğrencisi, taşkışlayı üstüne bir kabuk gibi giyip güncel tartışmalara uzak, basma kalıp, bencil ve içine kapanık bir şekilde bu okuldan mezun olmamalı.

2005-05-30T03:52:00.000+03:00

bluetable
coldclimatecoop

2005-05-30T03:37:00.000+03:00

surface of titan... it was a childhood dream for me. today was so far away in the summer of 1997... (*\*)
coldclimatecoop

2005-05-30T03:35:00.000+03:00

wallbrush
coldclimatecoop

these days

2005-05-27T11:26:00.000+03:00

wow...very hard days are passing...the lazy jelly is all around me. I'm laying down whole day long and waiting for the last days of my glory....

mavi

2005-04-02T19:05:00.000+03:00

yine en başa döndüm,
her defasında yeniden tanımlanan şeylerin ortak başına.
bu anın üstüne birçok şey gelecek.
bambaşka yepyeni olacak herşey.
sonra yine buraya geri dönülecek.
iyi mi kötü mü bilmiyorum,
sığınabileceğim bu nokta.
sıfırdan başlamaktansa
bir adım ilerden başlıyorum her defasında.
ama her defasında öngörülemeyen "sonra"dan binlerce adım geri kalıyorum.
başa dönebilme özgürdüğü, hiç ileri gidememeyi de önceliyor.

2005-02-23T03:25:00.000+02:00

desperate scream; the field of strange red things*

coldclimatecoop

how tO stamp together

2005-02-23T03:07:00.000+02:00

how do you stamp them together if they have been borken into bilions of pieces? as peter sayS "think about your most beautiful dream"...when the pieces fly, they are not seen that much broken...

yEni

2005-02-23T02:49:00.000+02:00

pinkdotsgreenlines diye bir ad nerden aklıma geldi bilmiyorum burası ne işe yarar nasıl kullanılır olnu da bilmiyorum greceğiz

pembe noktalar yeşil çizgiler

mumcu

bekliyorum

saçmalık

hayat güzeldir

bea

DaDa

[ n ] dışı

boaaz

MK

the science of sleep

. .

pasta

cumhuriyet

seaside, celebration, poundbury, almanya, yunanistan

FORUMBornova

processing

yatırım

onaltıekimikibinaltı

ev: bir yerlesme muzakeresi

Ross

Ross Lovegroove

ZAPP

AA'dan

noktaboşluknokta

ABD'den

3.

2.

1.

yol

inovasyon ve sen sevmek bir adiksiyon

*.*

köprü

kum beach

milas

Angela-A

WM

walkman

vınn

kapılgan

uykusersemi

ağrı

kutlama

heyecanlımaviortaklık

Tıpp!!

projeVII

projeVII

projeVII

anlayacağım

paskı

_taksi_iii

_taksi_ii

dinlee*

_taksi_i

ve sonunda yaz gelir...

vita kommt!!

!!düzenlenmiş hali

atölye son durum

menü

ATÖLYE

**PartiiVar**

klübe katıl!!

23 Nisan

nokta

asma yaprağında balık

karpuz

meze

Gezi

antistanbul

[ pause ]

graz

üstünde

MUZ

these days

mavi

how tO stamp together

yEni

.

PartiiVar